Opowiadania współczesne

UŻYTKOWNIK

Nie zalogowany
Logowanie
Załóż nowe konto

KONKURS

W maja nagrodą jest książka
Cujo
Stephen King
Powodzenia.

SPONSOROWANE

Chiny

Wycieczka życia

Krzyż

Traumatycznie. Przeczytaj i spróbuj zrozumieć, co powinno spotkać właśnie Ciebie.

Sen o Ważnym Dniu

Opowiadanie napisane na konkurs związany ze słowem "JUBILEUSZ". Horror... swego rodzaju (nie do końca poważny).

Pęknięcie - Rozdział 8

Nisa i Ellie znają się od zawsze. Przynajmniej tak się im wydaje. Razem są w stanie stawić czoła wszystkiemu. Gdy któregoś dnia rzeczywistość zaczyna się zmieniać, a do ich życia wkracza ktoś obcy, ich przyjaźń zostaje poddana kolejnej próbie.

Mefisto i Carmen

"Nie moja w tym wina, że jak to bywa w świecie Los z przekory nici gobelin życia plecie."

Ró-ża

Na skrawku zapisane

Nigdy

Proszę o komentarze :)

Opowiadania współczesne – odc.1 Miasto

zasypianie i budzenie się w mieście

Nieśmiertelny.

Cała akcja odbywa się w XXw. w mieście Avalon oraz Nevada.

2012

Sukces na miarę całego kraju. Oceniali: Joanna Kołaczkowska,Andrzej Poniedzielski,Stanisław Zygmunt,Andrzej Zakrzewski

REKLAMA

WYBIERZ TYP

Opowiadanie
Powieść
Scenariusz
Poezja
Dramat
Poradnik
Felieton
Reportaż
Komentarz
Inny

CZYTAJ

NOWE OPOWIAD.
NOWE TYTUŁY
POPULARNE
NAJLEPSZE
LOSOWE

ON-LINE

Serwis przegląda:
1813
użytkowników.

REKLAMA

POZYCJA: 69378

69378

Opowiadania współczesne – odc.1 Miasto

Data
11-08-05

Typ
O-opowiadanie

Kategoria
Psychologia/Pisarstwo/Biografia

Rozmiar
4 kb

Czytane
9891

Głosy
2

Ocena
3.50

Zmiany
11-08-05

Dostęp
W -wszyscy

Przeznaczenie
W-dla wszystkich

Autor: Lew

Podpis: Lew

zasypianie i budzenie się w mieście

Opublikowany w:

Opowiadania współczesne – odc.1 Miasto

Po raz kolejny budzi mnie klakson tira , podjeżdżającego do rampy Media Markt o szóstej trzydzieści.

Nie żebym specjalnie tym się denerwował, budziłem się już przecież tej nocy i o pierwszej, i o drugiej i o czwartej dziesięć kiedy nad miastem zaczął kołować świt. Jeżeli kiedyś ktoś odejdzie, ja tego nie prześpię, jeżeli proch wymyśli, nim w proch się obróci, ja będę senny, ale nigdy z zamkniętymi oczami, ja jestem na takie przesypianie i zbyt delikatny, i zbyt wrażliwy.

Wstaję, opuszczam pierwszą kawę i sprawiam, aby to dzień wydrążył ze mnie tyle energii, ile jestem w stanie mu dać. Zwyczajnie staram się angażować, - „by mieć - jak to u nas na Podlasiu mówią – w co ręce włożyć”. Poranny przegląd prasy, o ile nie ma w nich nic o „wyczynach” prezesa i ojca – dyrektora, kończę po kilku minutach. Nie ma nic dla przeciętnych, nie „zwykłych”, - przeciętnych. Bo brak mi grosza, żeby go ulokować, bo brak odwagi, aby wziąć choć tyci – tyci kredyt we frankach, czy złotówkach – wszystko jedno. Nie umiem kibicować, jak inni potrafią, dlatego nie egzaltowałem się nawet zakupami biletów na Euro 2012. Nie jeżdżę dalej niż 100 kilometrów poza miasto, tak więc wszelkie o infrastrukturze, piłce, giełdzie, czy w ogóle finansach informacje, traktuję chłodno, wręcz ozięble.

Nie dalej jak kilkanaście dni, może miesięcy temu , wyjechałem na dwutygodniowy wypoczynek. Zabrałem ze sobą Aleksandra Sołżenicyna i jego Archipelag Gułag. Chwała temu, że w pościeli, którą mnie na wczasach przykryto, odkryłem jakieś pluskwy, insekty, pchły jakieś. To mnie jakoś w minimalnym stopniu, jak sztuka współczesna w stosunku do klasycznej, łączyło ze smutnym losem skazanych i więzionych na wyspach Archipelagu Gułag. Czytałem do drugiej, trzeciej w nocy i nie wiadomo, czy to fabuła, czy pluskwy w łóżku tak zaciekle broniły dostępu do brzegu i nie dawały odpłynąć i zasnąć. Wybaczcie, ale więcej i tak nie mogłem znieść.
Wróciłem spokojny odprężony, odrobinę mądrzejszy, ale wciąż nie dość mądry, by zaraz poczuć, że klimat miejsca, w którym mieszkam mi nie sprzyja. Żyję w mieście, jednakże z dość dużej aglomeracji, splotów ulic, znanych tras przelotowych, cichych uliczek, jak to mówią, kameralnych, tudzież innych atrakcji, do przejścia mam zwykle jedno skrzyżowanie dziennie o siódmej i to samo, kiedy wolnym krokiem znów wracam z pracy, o piętnastej trzydzieści. Miasto zostaje poza mną, miasto to tylko nazwa, które promienieje wieczornym światłem wabiących rozrywek, z których od dawna przestałem korzystać.

Jak choćby wieczorne wyjścia do knajpy, przejazd taksówką z otwartą szybą i obowiązkowym Radiem Zet w środku, lub dosiadanie się do wolnych miejsc obok dziewczyn, albo kebab o pierwszej w nocy i hałaśliwy powrót. Poczucie panowania.

Za to wracam co najwyżej po dwudziestej z wieczornego spaceru lub przejażdżki rowerem. Lekko zmęczony, przedsennie. Myję zęby i piję szklankę wody przed niby – zaśnięciem. Później leżę w łóżku długo, długo, zanim zasnę. O pierwszej budzę się po raz pierwszy…

Dojeżdżam do granicy, niebo kruszeje ze starości i sypie się na głowę, stoję przed wstęgą niewidzialnej rzeki lecz nie chce mi się iść dalej. Życie nie może polegać na ciągłym przekraczaniu czegoś. Mijają godziny, setki lat może, kiedy po raz pierwszy budzisz się w nocy, aby stwierdzić, że jesteś tam, gdzie jesteś. I ani kroku bliżej, ani dalej. I żadna rzeka, ani żadna rada, ani żadne doznanie dalej już nie wchodzą, więc dalej już nie przejdą. Poznajesz więc sam, będąc na tym skrawku ziemi , że gdzie głowę obrócisz, zamiast pytań i poprzeczek, masz odnaleźć zgodę.

Pogodzonych łatwiej i szybciej z niej zabierają.

Podpis:

Lew

dziś

Dodaj ocenę i (lub) komentarz

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ OCENĘ

Twoja ocena:


5	4,5	4	3,5	3	2,5	2	1,5	1

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ KOMENTARZ

Twój komentarz:

Autor płaci 5 poscredy(ów) za komentarz (tylko pierwszy) powyżej 300 znaków.