http://www.opowiadania.pl/  

Zarejestruj się  Powiedz o nas innym  Kontakt z nami  Dodaj do ulubionych  Startuj z opowiadań  Pomoc 

 

Moje konto Moje portfolio
Ulubione opowiadania
autorzy

Strona główna Jak zacząć Chcę poczytać Chcę opublikować Autorzy Katalog opowiadań Szukaj
Sponsorowane Polecane Ranking Nagrody Poscredy Wyślij wiadomość Forum

Sponsorowane:
90

Posłannictwo z gwiazd

  Krótka historia o napotkaniu obcej cywilizacji  

UŻYTKOWNIK

Nie zalogowany
Logowanie
Załóż nowe konto

KONKURS

We październiku nagrodą jest książka
Powtórka z morderstwa
Monika Szwaja
Powodzenia.

SPONSOROWANE

Posłannictwo z gwiazd

Krótka historia o napotkaniu obcej cywilizacji

Krzyż

Traumatycznie. Przeczytaj i spróbuj zrozumieć, co powinno spotkać właśnie Ciebie.

Noc polarna

Na północy Norwegii.

Podstęp

Historia trudnej miłości, która powraca po latach.

Topielec

- Tak ślachetnej pani tośmy jeszcze we wsi nigdy nie mieli. Ach, szkoda będzie trochę, jak ją zeżrą. Krótkie i lekkie opowiadanie z serii Wampirojad

Jak działa szatan

„Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?” Rdz 3, 1

Uchodźcy, Kopacz i feministki

Co do tak zwanych uchodźców – obowiązuje absolutna poprawność polityczna.

RANKING FILMÓW Z DRESZCZYKIEM

Ranking filmów „z dreszczykiem” skala 1-6

Drugi raz

Dopadły mnie mdłości. Ślina napływała do ust i ciężko było ją przełykać. Przeznaczenie tych narzędzi było dla mnie jasne. Byłem przygotowany do sekcji zwłok. Moich własnych zwłok... (Nie każdy jednak otrzyma drugą szansę)

Nie :-( Święta!

Obok Johna McClane'a, łysawego gościa bez butów, w brudnych spodniach i podartym podkoszulku, usiadł Czerwony Kapturek... Z "życzeniami". ..

REKLAMA

grafiki on-line

WYBIERZ TYP

Opowiadanie
Powieść
Scenariusz
Poezja
Dramat
Poradnik
Felieton
Reportaż
Komentarz
Inny

CZYTAJ

NOWE OPOWIAD.
NOWE TYTUŁY
POPULARNE
NAJLEPSZE
LOSOWE

ON-LINE

Serwis przegląda:
507
użytkowników.

Gości:
507
Zalogowanych:
0
Użytkownicy on-line

REKLAMA

POZYCJA: 80916

80916

Matura z matematyki

wersja do druku

wyślij do znajomych

pokaż oceny

pokaż komentarze

dodaj do ulubionych

Data
18-02-23

Typ
O
-opowiadanie
Kategoria
Komedia/-/-
Rozmiar
13 kb
Czytane
2040
Głosy
3
Ocena
4.33

Zmiany
19-08-14

Dostęp
W -wszyscy
Przeznaczenie
W-dla wszystkich

Autor: Kemilk Podpis: Józef Kemilk
off-line wyślij wiadomość pokaż portfolio

znajdź opow. tego autora

dodaj do ulubionych autorów
Każdego roku dziesiątki tysięcy młodych Polaków przystępuje do egzaminu dojrzałości, którego jednym z elementów jest matematyka. Opowiadania jest właśnie o tej nieszczęsnej, znienawidzonej przez wielu, królowej wszelkich nauk, czyli o matematyce.

Opublikowany w:

Matura z matematyki

Kwitnące kasztany zwiastowały coroczny egzamin maturalny. Koszmar, okupiony nieprzespanymi nocami i intensywną nauką nadrabiającą stracony w ostatnich latach czas. Tylko dzięki wzmożonemu kuciu Jacek miał szansę na zdanie egzaminu będącego przepustką na studia.

– Jak oblejesz, to nie licz na cud i miód – gderała matka. – A tak pójdziesz na studia i masz bramy świata otwarte na oścież. Będziesz kimś.

– Tak, kimś. –Przemknęło mu przez głowę.

Jacek tak naprawdę nie myślał o studiach. Dumał nad rozszerzoną matematyką, podwójnie rozszerzonym koszmarem, na który trzy lata wcześniej nieświadomie się zapisał. Matma nie była jego konikiem, można powiedzieć, że była raczej kulą u nogi. Teraz zaś miało się okazać, czy braki w wiedzy zostały uzupełnione, czy też sprawdzi się krakanie rodzicielki i jedyną pracą, na jaką będzie mógł liczyć, to zostanie męskim odpowiednikiem babci klozetowej. Czyli co, dziadek klozetowy?

– Jacek, jak oblejesz, to praktykę w szorowaniu kibli zaczniesz u nas w domu – ryknęła matka na pożegnanie, jakby czytając w jego myślach.

Tak naprawdę kibicowała mu z całych sił. Jednak znając go najlepiej na świecie, musiała na niego krzyknąć. To był jej rodzicielski obowiązek.

– Tak mamo – odpowiedział i wyszedł z domu.

W tym jakże ważnym dniu nie wyglądał jak wykwalifikowany pracownik toalety publicznej, a raczej jak prezes banku. Biała koszula, niebieski krawat w czarne paski, czarny gajerek i takiegoż samego koloru lakierki. Przystojna gęba, gładka buzia bez śladu zarostu, niebieskie oczy i krótkie blond włosy przyprawiały niejedną rówieśniczkę o szybsze bicie serca. Dzisiaj nieistotne były atuty podarowane przez naturę. Liczyła się wiedza i szczęście. To zaś zapewnić miały mu czerwone slipy, zawsze towarzyszące mu w najważniejszych egzaminach. Co prawda były już przyciasne, ale czego nie robi się w pogoni za szczęściem.

Wchodząc do sali egzaminacyjnej, poczuł się, jakby był tam po raz pierwszy w życiu. To nie była już ta aula, gdzie rokrocznie wysłuchiwał nudnych i przydługawych przemówień dyrektora szkoły. Tego niepozornego chudego i małego człowieczka, ubranego zazwyczaj w zbyt duży, błyszczący garnitur. To właśnie ten mieniący się to na zielono, to na niebiesko garnitur, przyczynił się do nadania dyrektorowi przezwiska "chrząszcz". Jego zbyt duże buty i noszone na zbyt dużym nosie zbyt duże okulary, czyniły go postacią groteskową.

Jacek wszedł do sali i poczuł jak kropla potu, spływa mu po plecach. Skupiony na własnych myślach niemal nie dostrzegł innych uczestników "rzezi". Zerknął jedynie na komisję egzaminacyjną i odetchnął. Był w niej ich matematyk, co do którego był pewien, że nie będzie zbyt intensywnie pilnował. Z jednej strony gwarantował to jego słaby wzrok, który mimo noszonych przez niego grubych okularów wystarczająco się nie wyostrzył. Z drugiej zaś jego stany "zastygnięcia" dawały okazję, które można było wykorzystać. On nie był groźny.

Pozostałe dwie osoby z komisji, składały się z nieznanych mu kobiet, co wzbudzało uzasadniony niepokój. Obie w średnim wieku, z zaciśniętymi ustami. I na tym kończyło się ich podobieństwo. Jedna z nich, ta z krótko obciętymi rudymi włosami, miała wyraźnego zeza. Gdy spoglądała na rozmówcę, ten nigdy nie był pewien, co widzi. Druga kobieta rozlewała się niemal na cały stół, przysłaniając wszystko wokół. Jej wielkość przekraczała wszelkie wyobrażenia. W myślach nazwał ją "blobfisch" i zaniepokoił się swoją śmiałością. Blobfisch raczej nie powinna mieć ochoty na chodzenie po sali. Czując kolejną kroplę potu, spływającą po plecach, Jacek czym prędzej odwrócił wzrok od niecodziennej komisji i poszedł do przydzielonego stolika.

Po zapoznaniu się z zadaniami mina mu zrzedła. Ba, można by rzec, że przypominała wykrzywioną twarz orangutana, dumającego nad swoim niewesołym życiem. Szansa jednak wciąż się tliła. Pierwsze zadanie w miarę sprawnie rozwiązał, co dodało mu nieco animuszu. Niestety kolejne zagadnienie okazało się znacznie trudniejsze, praca mózgu przyspieszyła, a na skroni pojawiły się pierwsze kropelki potu. Będąc w połowie zadania, zaczął odczuwać spowolnienie pracy mózgu, a głowa stawała się coraz cieplejsza. Niestety czas, odwieczny i nieprzejednany wróg, pędził jak oszalały niczym Ben Johnson na sto metrów. Nieodgadniona istota czasu. Gdy chcemy, by coś trwało bez końca, on kończy się nieubłaganie, gdy chcemy, by przyspieszył, on wlecze się niemiłosiernie. Jacek chciał go zatrzymać czas, a on nie miał takiego zamiaru i pędził coraz szybciej. Chłopak nie znajdując innego wyjścia, przymusił się do jeszcze intensywniejszego myślenia i stała się rzecz nieoczekiwana.

– Jacek, dymisz – cichutko odezwał się Zenek.

Tak, Zenek zawsze wszystko widział w przeciwieństwie do innych. Po podniesieniu nad głowę ręki Jacek poczuł osadzającą się na niej wilgoć. Już nie walczył jedynie z matematyką i czasem, kolejnym wrogiem okazał się organizm, niedostosowany do tak wielkiego wysiłku intelektualnego. Póki co, dymek był ledwie widoczny, czuł jednak, że sytuacja wkrótce może wymknąć się spod kontroli. Jedyne co przyszło mu do głowy, to założenie czapki z daszkiem, która mogła powstrzymać parowanie. Założył ją na głowę i wrócił do niedokończonego zadania. Niestety czerep grzał się jeszcze szybciej, a on wciąż męczył się z tym potwornym zadaniem.

– Dlaczego założyłeś czapkę na głowę?

Do uszu Jacka dobiegło pytanie matematyka. Chaos panujący w głowie, nie ułatwiał odpowiedzi i pewnie długo by milczał, gdyby nie stałe upominanie go przez matkę: „załóż czapkę synku, bo się przeziębisz". Odpowiedź automatycznie wypłynęła z ust, bez udziału świadomości.

– Zimno mi jest, a mama mówiła, bym zakładał czapkę.

Matematyk przyglądał mu się z niedowierzaniem, Jacek zaś ignorując jego obecność, wrócił do rozwiązywania tego cholernego zadania. Niestety dym wydobywający się z nozdrzy, zawężał pole widzenia, przez co cyfry stawały się mniej wyraźne. Mimo wszystko nie poddawał się! Jego ojciec zawsze powtarzał, że byle pierdoła nie może nas powstrzymać, więc i jego jakiś tam dymek nie powinien zastopować. Wydechy robił na bok, by dym nie utrudniał pracy i tym sposobem udało mu się dobrnąć do końca drugiego zadania. Wydychanie powietrza w lewą stronę pozwoliło na kontynuowanie pracy, natomiast Magda, na którą dym leciał, nie była zachwycona takim obrotem sprawy. Patrzyła na Jacka z wyrzutem swoimi pięknymi okrągłymi, zielonymi oczami, jednocześnie przedmuchując dym do siedzącego z przodu Jaśka. Klasowa piękność wyglądała komicznie i zarazem seksownie, przedmuchując pojawiające się przy niej kłęby dymu.

Jej pełne usta, ułożone w ryjek były naprawdę cudne. Tak właśnie wydęła usta, jak pierwszy raz ją pocałował. Na tym się nie skończyło. Korzystając z wolnej chaty, pieścił i delektował się każdą częścią jej ciała, trzykrotnie dochodząc do ekstazy. Jej piękne zgrabne nogi, średniej wielkości piersi, pełne usta i długie blond włosy nie pozwalały na sen, który nadszedł dopiero tuż przed wschodem słońca. Poranek, a raczej południe był szokiem. Na śniadanie przygotowała mu miękkie jak cholera jajka sadzone. Żółte oczy patrzące z talerza, zabiły jego pożądanie. Ich smak zniechęcił do kolejnych zbliżeń z Magdą. Ta jedna noc okazała się jedyną, a Jacek wycofał się ze związku, tłumacząc się nadmiarem nauki.

Niecodzienna mgiełka sunąca między resztą maturzystów, nie wywołała niezdrowego podniecenia. Może dlatego, iż dymek im dalej poleciał, tym był mniej intensywny. Jacek już chciał się wziąć za trzecie zadanie, gdy ponownie usłyszał szept matematyka.

– Jacek, cały dymisz. Powiedz, że chcesz do ubikacji, ja wyjdę za tobą i spróbujemy zaradzić sytuacji.

Początkowo chciał go zignorować, jednak rozsądek zwyciężył. Wstał z ławki i zapytał.

– Przepraszam szanowną komisję, czy mogę wyjść do ubikacji?

Zadał najbardziej logiczne pytanie, jakie był w stanie wymyślić. Serce podeszło mu do gardła. Cały dymił, na głowie miał czapkę i to miało być niezauważone?

– Podejdź, sprawdzimy, czy nie wynosisz zadań i będziesz mógł wyjść – zezowata odezwała się lekko skrzekliwym głosem.

Pełen obaw ruszył w kierunku komisji, za nim zaś podążał matematyk. Zezowata starała się spojrzeć na Jacka, jednak chyba go nawet nie widziała. Natomiast najbardziej okazały członek komisji, zajmował się potajemnym konsumowaniem kanapki, przegapiając tym samym niecodzienne wydarzenie. Czy tak zachowują się ludzie żyjący w przekonaniu, iż ich praca jest źle opłacana? A może to cecha matematyka z powołania? Ślepego na wszelkie zjawiska, których nie można logicznie wytłumaczyć. Jacek odetchnął, a dym pomknął w kierunku komisji. Przerażony przymknął oczy, pewny iż z dzisiejszego egzaminu nic nie będzie. O dziwo usłyszał jedynie matematyka i poczuł, jak popycha go w kierunku drzwi.

– Przypilnuję go, tak na wszelki wypadek. Czy można? – Nauczyciel ni to stwierdził, ni zapytał i wyszedł z Jackiem, nie czekając na odpowiedź.

Jak tylko znaleźli się w ubikacji, matematyk chwycił ucznia, włożył jego głowę pod kran i puścił wodę.

– To cię Jacek ochłodzi. Szczęście, że przyuważyłem, co się z tobą dzieje. Nawet nie wiesz, jakiego miałeś farta – nauczyciel zrobił pauzę i kontynuował. – Na początku mojej dobrze zapowiadającej się kariery, miałem pod opieką istny talent matematyczny. Chłopak był niesamowity, wiedzę chłonął niczym gąbka, a ja dawałem mu coraz to więcej zadań, nie zważając na możliwości jego organizmu. Dymki, jakie unosiły się nad jego głową, ignorowałem, udając, iż nic złego się nie dzieje. Jak dym zaczął mu wylatywać z ust, także się tym nie przejąłem. Powiem więcej, bawiło mnie to i żartowałem z niego, że sobie popala. Dawałem wciąż i wciąż nowe zadania, a on rozwiązywał je coraz to wolniej i wolniej, w końcu zaciął się. Dawałem mu prostsze, ale ich także nie umiał. I co się ostatecznie okazało? Zajechałem go! Jego mózg systematycznie parował, a ja byłem na to ślepy. Po czasie dowiedziałem się, że wystarczyło schłodzić głowę zimną wodą, a mózg odzyskałby dawny blask. Niestety straciłem tego ucznia. Nieszczęsny Czarek stoczył się i do dziś pije na umór, zaczepiając przechodzące obok niego dziewczyny, nie zważając na ich atrakcyjność. A tak się dobrze zapowiadał i to nie tylko jako matematyk. Pisał także wiersze, poruszające serce. Jeden tak zapadł mi w pamięć, iż wciąż go powtarzam w myślach. Istna perełka wśród ochłapu, atakującego nas każdego dnia. Posłuchaj! – Nauczyciel wciąż trzymając moją głowę, zaczął recytować kretyński wierszyk, który brzmiał mniej więcej tak:

"Jestem stary wół,
walę głową w stół,
z gęby zionie krew,
jestem niczym lew.
Zabiję śmiechem mysz,
i zawołam kysz, kysz”.

– Tak chłopcze, mógł być matematykiem, poetą, a stał się najzwyczajniejszym w świecie lumpem, mającym problem ze skleceniem kilku prostych zdań. Jacek, twój mózg paruje, a ja cię uratowałem.

Nauczyciel zakręcił kran i puścił głowę maturzysty, a on poczuł się jak nowo narodzony. Ta jasność umysłu, te pomysły rodzące się w czerepie. Ludzie łykali amfetaminę lub inne świństwa, by usprawnić pracę mózgu, on zaś bez jakichkolwiek dopalaczy, miał umysł tak jasny, jak Albert Einstein w dniu odkrycia modelu równowagi mas i energii.

– Proszę pana, chodźmy już na egzamin, muszę skończyć zadania – powiedział z animuszem.

– Zdejmij chociaż czapkę – bąknął matematyk i poszli na salę egzaminacyjną.

Zezowata wstała i sprawdziła, czy maturzysta nie wnosi ściąg. Rewizja wypadła pozytywnie i Jacek mógł kontynuować dzieło. Tak, mógł z całą stanowczością nazwać maturę z matematyki, jako dzieło życia, czego ostatecznym potwierdzeniem była maksymalna nota na świadectwie maturalnym. Nie straszne mu były funkcje, różniczki, macierze, a geometria była niczym fraszka. W tym dniu przekonał się, jak cienka jest granica pomiędzy sukcesem a porażką. Mógł jak Czarek zostać żulem, mógł podpierać płot, trzymając butelkę taniego wina. Stało się inaczej, a matematyk został jego prawdziwym bohaterem. Nie takim, jakich można spotkać w książkach, bajkach czy też filmach. On nie był fikcyjny, on był bohaterem z krwi i kości. Człowiekiem, który podniósł się po olbrzymim niepowodzeniu i stał się niczym gwiazdy wskazujące marynarzom kierunek.

Od tego też dnia Jacek stara się nie oceniać innych, gdyż tak naprawdę nigdy nie zna się wszystkich okoliczności, wpływających na daną sytuację. Ten dzień stał się początkiem jego nieustających sukcesów, a przy sobie zawsze nosi butelkę wody, służącą do schłodzenia głowy. Natomiast dla matematyka, dzień ten okazał się dniem odkupienia, ratując Jacka, wymazał niechlubne zdarzenie sprzed lat.

Od tego dnia hasłem przewodnim Jacka stało się poniższe motto: "Noście przy sobie butelkę wody, która pozwoli schłodzić głowy w krytycznych dla was sytuacjach".

Podpis: 

Józef Kemilk 01.2018
 

Dodaj ocenę i (lub) komentarz

wersja do druku

wyślij do znajomych

pokaż oceny

pokaż komentarze

dodaj do ulubionych

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ OCENĘ

Twoja ocena:
5 4,5 4 3,5 3 2,5 2 1,5 1

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ KOMENTARZ
Twój komentarz:

zmień kolor tła zmień kolor tła zmień kolor tła zmień kolor tła

Autor płaci 111 poscredy(ów) za komentarz (tylko pierwszy) powyżej 300 znaków.

zmiejsz czcionkę czcionka standardowa powiększ czcionkę powiększ czcionkę
Krzyż Noc polarna Podstęp
Traumatycznie. Przeczytaj i spróbuj zrozumieć, co powinno spotkać właśnie Ciebie. Na północy Norwegii. Historia trudnej miłości, która powraca po latach.
Sponsorowane: 20
Auto płaci: 10
Sponsorowane: 19
Auto płaci: 100
Sponsorowane: 19
Auto płaci: 50

 

grafiki on-line

KATEGORIE:

więcej >

Akcja
Dla dzieci
Fantastyka
Filozofia
Finanse
Historia
Horror
Komedia
Kryminał
Kultura
Medycyna
Melodramat
Militaria
Mitologia
Muzyka
Nauka
Opowiadania.pl
Polityka
Przygoda
Religia
Romans
Thriller
Wojna
Zbrodnia
O firmie Polityka prywatności Umowa użytkownika serwisu Prawa autorskie
Reklama w serwisie Statystyki Bannery Linki
Zarejestruj się  Powiedz o nas innym  Kontakt z nami  Dodaj do ulubionych  Startuj z opowiadań  Pomoc
 

www.opowiadania.pl Copyright (c) 2003-2019 by NEXAR All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Prawa autorskie do publikowanych treści należą do ich autorów. Nazwy i znaki firmowe innych firm oraz produktów należą do ich właścicieli i zostały użyte wyłącznie w celu informacyjnym.