http://www.opowiadania.pl/  

Zarejestruj się  Powiedz o nas innym  Kontakt z nami  Dodaj do ulubionych  Startuj z opowiadań  Pomoc 

 

Moje konto Moje portfolio
Ulubione opowiadania
autorzy

Strona główna Jak zacząć Chcę poczytać Chcę opublikować Autorzy Katalog opowiadań Szukaj
Sponsorowane Polecane Ranking Nagrody Poscredy Wyślij wiadomość Forum

Sponsorowane:
30

Miłość z internetu - cz. XVII trzy zabawy

  nie czytaj jeżeli zabawy erotyczne cię nie interesują. Z pewnością nigdy tego wszystkiego nie doznasz.  

UŻYTKOWNIK

Nie zalogowany
Logowanie
Załóż nowe konto

KONKURS

W maju nagrodą jest książka
Nawiedziny
antologia
Powodzenia.

SPONSOROWANE

Miłość z internetu - cz. XVII trzy zabawy

nie czytaj jeżeli zabawy erotyczne cię nie interesują. Z pewnością nigdy tego wszystkiego nie doznasz.

Miłość z internetu cz. XVI - sex panów

zabawa pomiędzy dwoma facetami

Bliżej

Podejdź bliżej

Ciemność

Urywek opowiadania

Miła

Róża zwana Miła

Miłość z internetu - czytaj kolejne części

XV cz. Czy coś będzie pomiędzy facetami?. Do czego jeszcze może dojść?. Następne części skrócę ze względu na małą ilość tekstów z powodu nowego roku szkolnego 2011/2012. Praktycznie to nie opowiadanie, nie romans. To skopiowane rozmowy pisane przez

Topielec

- Tak ślachetnej pani tośmy jeszcze we wsi nigdy nie mieli. Ach, szkoda będzie trochę, jak ją zeżrą. Krótkie i lekkie opowiadanie z serii Wampirojad

Sen o Ważnym Dniu

Opowiadanie napisane na konkurs związany ze słowem "JUBILEUSZ". Horror... swego rodzaju (nie do końca poważny).

Niebieska bluzka

Sylwia poczuła że pieką ją policzki. Podsłuchana rozmowa na nowo obudziła iskierki w podbrzuszu. Coś zadźwięczało niespodziewanie i w chwili paniki Sylwia prawie odskoczyła od drzwi z krzykiem. Pomyślała, że bicie jej serca słychać pewnie w całym ..

Dwa dni z życia wariata.

Rozważania o normalności? Co to jest normalność a co nienormalność?

REKLAMA

grafiki on-line

WYBIERZ TYP

Opowiadanie
Powieść
Scenariusz
Poezja
Dramat
Poradnik
Felieton
Reportaż
Komentarz
Inny

CZYTAJ

NOWE OPOWIAD.
NOWE TYTUŁY
POPULARNE
NAJLEPSZE
LOSOWE

ON-LINE

Serwis przegląda:
699
użytkowników.

Gości:
698
Zalogowanych:
1
Użytkownicy on-line

REKLAMA

POZYCJA: 5762

5762

Anioły

wersja do druku

wyślij do znajomych

pokaż oceny

pokaż komentarze

dodaj do ulubionych

Data
04-03-19

Typ
O
-opowiadanie
Kategoria
Fantastyka/Wojna/Inne
Rozmiar
11 kb
Czytane
3024
Głosy
3
Ocena
5.00

Zmiany
04-03-19

Dostęp
W -wszyscy
Przeznaczenie
W-dla wszystkich

Autor: Koobare Podpis: Kooba, FantazyZone
off-line wyślij wiadomość pokaż portfolio

znajdź opow. tego autora

dodaj do ulubionych autorów
Niektórzy powiadają, że deszcz jest płaczem Boga... Czy to w poetyckim porywie, czy dla żartu, czy też zupełnie poważnie, zwykłym kroplom deszczu przypisują rolę niebiańskich łez. Tego dnia lało jak z cebra...

Opublikowany w:

FantazyZone

Anioły

6 czerwca 1944
Normandia, północna Francja

Niektórzy powiadają, że deszcz jest płaczem Boga... Czy to w poetyckim porywie, czy dla żartu, czy też zupełnie poważnie, zwykłym kroplom deszczu przypisują rolę niebiańskich łez.
Tego dnia lało jak z cebra.
Niebo opłakiwało nas odkąd wyruszyliśmy z portów brytyjskiego Southhampton.
Gdybym wiedział, co czeka nas w najbliższych dniach, płakałbym razem z nim.
Około szóstej rano na pokładzie krążownika USS Destiny rozległ się niepokojący odgłos gwizdka. Nadszedł czas. Po chwili bezładnej bieganiny i chaotycznych okrzyków zostaliśmy zapakowani do podłużnych barek desantowych, bardziej przypominających puszki po sardynkach niż zwykłe łajby transportowe. Ostatnie rozkazy, ostatnie słowa pocieszenia od żołnierzy grupy pomocniczej i ruszyliśmy. Ciasne, klaustrofobiczne cylindry odcumowały z metalicznym jękiem od macierzystych statków i ruszyły ku wybrzeżu.
Barki sunęły do brzegu bardzo szybko, rozcinając spienioną powierzchnię morza – o wiele szybciej niż wszyscy mogliśmy sobie tego życzyć. Im mniejsza odległość dzieliła nas od mokrego piasku francuskiej plaży, tym więcej głosów przyłączało się do modlitwy odbijającej się echem od zimnych ścian pędzącej barki.
„Pan jest mym pasterzem, nie brak mi niczego... Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach, prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, orzeźwia mą duszę, wiedzie mnie po właściwych ścieżkach, przez wzgląd na swoje imię, chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną”.
Kid właśnie zwymiotował. Biedny chłopak. Ledwo miesiąc temu skończył podstawowe szkolenie, a Ci idioci ze sztabu wysyłają go w pierwszej fali natarcia... Kapitan Gennarro nawet nie próbował kryć przed nami tego co oczywiste: to właśnie my dostaliśmy najcięższą robotę, to właśnie nasz kawałek tortu ma najwięcej pestek.
- Pamiętajcie – z zadumy wyrwał mnie basowy głos kapitana. Stojący z tyłu barki potężny mężczyzna z kwadratową, zarośniętą szczęką nerwowo potrząsał swym zgaszonym przez deszcz cygarem. – Nie zbijać się w większe grupy: paru zbitych w żółwia to świetny cel, na jednego szkoda amunicji. Uważajcie żeby nie zapiaszczyć broni i osłaniajcie kupry kolegów, którzy będą się pchali bliżej szkopów...
Potężna fala uderzyła nagle burtę naszej barki... Dobrze. Przydał mi się zimny prysznic. Musiałem zachować trzeźwość umysłu... Za kilka chwil miałem zostać rzucony na plaże Normandii jako jeden z tysięcy szturmujących niemieckie obwarowania żołnierzy... A tymczasem me myśli krążyły wokół mego dzieciństwa, matki, domu... Były daleko stąd. Akurat w takim momencie musiałem sobie...
Cholera!
Barka obok eksplodowała w kwiecie ognia!
Dookoła fruwały metalowe odłamki i kawałki ludzkich ciał...
O Boże... Przecież... Przecież ja ich znałem...
To była barka Toma... Tommi, mój przyjaciel jeszcze z czasów studiów... Nie żyje?
Nie, nie, to nie mogło się dziać naprawdę.
Dookoła nas zaczęły śmigać pociski niemieckiej artylerii. Co i rusz jakaś zbłąkana salwa wybuchała centymetry od naszej barki, zalewając nas rozgrzaną od eksplozji wodą...
Boże, błagam Cię, pozwól mi to przetrwać.
Deszcz padał nieustannie.
Terkot kropel rozbijających się o metalowe dno naszego małego okręciku zaczął powoli mieszać się z innym odgłosem.
Terkotem karabinów maszynowych.
Chyba się zbliżamy.
Chryste, co ja tu robię?! Jestem angielskim pisarzem, nie żołnierzem! W ręku powinienem dzierżyć pióro, nie karabin! Mym celem są słowa, proza, treść, nie zabijanie!
Z każdym metrem przybliżającym nas do brzegu, czułem jak moje nogi uginają się pode mną coraz bardziej. Terkot karabinów słyszanych z oddali zamienił się w niemal nieprzerwany huk wystrzałów. Pociski szkopów rozbijały się o burtę barki, niczym wściekłe, szarżujące zwierzęta chcące rozerwać nas na strzępy... Jakiś zbłąkany uderzył w kant rampy, odbił się od niej rykoszetem i pomknął na tyły...
Przeleciał przez sam środek gardła operatora barki...
- Medyk! – wrzasnął kapitan Gennarro doskakując do sterów łódki... Gdyby nie jego szybka reakcja, staranowalibyśmy barkę p prawej... – Medyk!
Warner przecisnął się przez panikujący szereg i podbiegł do duszącego się własną krwią operatora. Nawet nie zauważyłem wcześniej, że był medykiem... Czerwony krzyż na jego hełmie jakoś umknął mej uwadze...
- Trzymaj się! – ryknął do trafionego, starając się zatamować sikającą krwią ranę. – Będzie dobrze! Zobaczysz! Wyjdziesz z tego!
Przez chwilę nawet w to uwierzyłem... Na ziemię sprowadziło mnie dopiero sowite przekleństwo Warnera, gdy operator zaczął trząść się w przedśmiertnych konwulsjach. Biedak wykrwawił się na śmierć nim nawet dobiliśmy do brzegu...
Któryś z chłopaków rozpłakał się gdy barką zakołysała fala uderzeniowa, powstała z wybuchu tuż obok naszej burty... Byliśmy bezradni, zamknięci w ciasnej, stalowej trumience, wiozącej nas na nasz własny pogrzeb.
- 30 sekund! – ryknął Gennarro, starając się utrzymać łódź na kursie, mimo szalejącego ostrzału niemieckiej artylerii. – Odsuńcie się od rampy!
To było najdłuższe 30 sekund w moim życiu.
Gdy tylko upłynęło... Żałowałem, że nie wykorzystałem tego czasu na modlitwę.
W chwili opuszczenia rampy, seria z niemieckich cekaemów skosiła pierwsze dwa szeregi. Nie myśląc wiele, natchniony nagłym ujawnieniem się instynktu samozachowawczego, rzuciłem się naprzód. W barce byliśmy jak kaczki czekające na odstrzał. Jedyną nadzieją było dotarcie do zapór przeciwczołgowych, rozrzuconych po całej plaży, i skrycie się za metalicznymi przeszkodami w kształcie litery „x”...
Moja głowa była całkowicie pusta...
Wrzeszczałem coś... Sam nie wiem co...
Ruszyłem do przodu biegiem, ogłuszany metodycznie przez świszczące obok mych uszu serie z niemieckich karabinów. Kątem oka dostrzegłem jak Warner, biegnący tuż za mną, zostaje poszatkowany na stojąco. Nie miałem czasu o tym myśleć. Dookoła grała orkiestra ludzkich krzyków i huku wystrzałów... Rzuciłem się do najbliższej zapory...
Dopiero gdy do niej doskoczyłem i poczułem, że oddziela mnie ona od gradu niemieckich kul, do pustej głowy powróciły myśli i uczucia... Padłem na kolana i zacząłem rzewnie płakać. Łzy spływały powoli ciurkami, które po chwili stawały się małymi strumyczkami, mieszającymi się na mej twarzy z drobinami deszczu... Oparty plecami o zimny, pordzewiały metal, wbiłem wzrok w niebo...
Ciągle lało.
Chciałem chwycić za karabin i ruszyć naprzód, na Niemców... Nie mogłem jednak. Strach paraliżował mnie całkowicie... Czułem się bezradny, wściekły i przerażony zarazem... Każdy z mięśni mego ciała napięty był do granic możliwości... A ja łkałem. Me oczy łzawiły same, opłakiwały zanurzone w mokrym piasku ciała mych kolegów...
Mokry piasek zaczął powoli zmieniać kolor na szkarłatny.
Zapach morskiej bryzy zamienił się w smród świeżej krwi...
Zbierało mi się na wymioty.
Nagle ujrzałem go, jak biegł w moją stronę...
Kid, tak go wszyscy zwali.
Bóg jeden wie, jak miał naprawdę na imię... Był to dość przystojny młodziak, pełen zapału i chęci, zawsze życzliwy i usłużny... Osiemnastolatek.
W tej chwili jednak na jego twarzy malowało się przerażenie – identycznie jak na mojej. Widziałem jego pełne strachu oczy bardzo dokładnie, mimo, iż był wciąż dość daleko ode mnie, klucząc pomiędzy lejami po ostrzale artylerii a ciałami naszych towarzyszy...
Widziałem je dokładnie gdy biegł w moją stronę.
Widziałem je też gdy seria niemieckich cekaemistów rozpłatała mu wątrobę.
Jego gorące wnętrzności wystrzeliły w powietrze... Padł na ziemię z niemym krzykiem na ustach.
Nie wytrzymałem.
Rycząc jak ranny niedźwiedź złapałem za broń i puściłem się biegiem wzdłuż plaży, rzucając się w kierunku niemieckich stanowisk obrony. Dookoła nasi padali jak muchy... Nie miałem wtedy czasu by o tym pomyśleć, ale to, że szkopy nie mogły mnie trafić można było uznać za cud...
- Uważaj! – rozległ się nagle za mną basowy krzyk.
Poczułem czyjeś ręce wypychające mnie do przodu... Nim upadłem, gorący podmuch powietrza porwał mnie jeszcze wyżej... Przeszybowałem kilka metrów, po czym z rozciętą głową i przypalonymi nogami wylądowałem twarzą w piasku...
Zderzenie z ziemią było wystarczająco silne bym utracił łączność z rzeczywistością... Dookoła nagle zapanowała cisza... Nie było już huków, świstu kul, krzyków rannych i bulgotu konających... Obróciłem nieporadnie głowę, wyszukując rąk, które odepchnęły mnie od płomieni eksplozji... Nie mogłem wstać, lecz i tak nietrudno było mi odnaleźć wzrokiem mego wybawcę...
Przypalone zwłoki kapitana Gennarra wciąż tliły się na dnie niewielkiego krateru... Nad nim zaś... Górowała jakaś postać... Cała w bieli, rozświetlona, jasna...
Anioł, pomyślałem tonąc w oszołomieniu.
Jasna istota rozświetlała wszystko dookoła samym swym obliczem... Obliczem ślicznym zarazem i niedostrzegalnym, schowanym za całunem światła... Białe skrzydła łopotały spokojnie, jakby w całym swym majestacie ignorowały śmigające dookoła niemieckie kule... Anielska istota nachyliła się nad Gennarrem, chwytając go swą delikatną, piękną dłonią i podciągając za rękę...
Nie podniosła jednak zwęglonych zwłok kapitana, lecz GO, prawdziwego „go”...
Wtedy zrobiłem coś irracjonalnego.
Chce go porwać, przemknęło mi przez oszołomioną głowę.
Dyktowany mrocznym głosem gdzieś wewnątrz, nie czekałem ani chwili dłużej...
Podniosłem karabin do oka...
Wymierzyłem, pociągnąłem za spust... Wystrzeliłem...
Biała istota zaskrzeczała w agonii, gdy kula przebiła jej serce... Spod białej, aksamitnej szaty nie wyrwało się jednak nic nadnaturalnego... Popłynęła krew...
Krew.
Zabiłem ją - rozbrzmiało mi nagle w myślach, gdy oczy zaszły łzami – Zabiłem...
Padłem na kolana, szlochając okrutnie... Nie liczyły się już dla mnie świstające dookoła kule, nie liczyli się dokonujący rzezi faszyści, nie liczyli się nawet moi konający towarzysze broni... Ujrzałem na kilka sekund najpiękniejszą istotę jaką w życiu widziałem i... Zastrzeliłem ją.
Nie wiem jakim cudem wyszedłem z lądowania cało. Obudziłem się w polowym szpitalu dwa dni później... Nikt, z tych co przeżyli, nie potrafił potwierdzić mych słów... Skierowano mnie na badania psychiatryczne, następnie do zakładu... Nie pomogła jednak hipnoza, nie pomogły długie rozmowy, gusła i medykamenty... Żaden z psychiatrów nie mógł, ku powszechnemu zdziwieniu, odnaleźć w mych sowach skrywanej nieprawdy...
Zabiłem anioła.
Tak, jestem tego pewien...
Żyję od tego pamiętnego dnia z wielkim ciężarem... Z wielkim bólem...
Niebo leje znowu jak z cebra...
Tak jak tamtego dnia...
A ja płaczę wraz z nim...

Podpis: 

Kooba, FantazyZone Jesień 2003
 

Dodaj ocenę i (lub) komentarz

wersja do druku

wyślij do znajomych

pokaż oceny

pokaż komentarze

dodaj do ulubionych

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ OCENĘ

Twoja ocena:
5 4,5 4 3,5 3 2,5 2 1,5 1

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ KOMENTARZ
Twój komentarz:

zmień kolor tła zmień kolor tła zmień kolor tła zmień kolor tła

zmiejsz czcionkę czcionka standardowa powiększ czcionkę powiększ czcionkę
Miłość z internetu cz. XVI - sex panów Bliżej Ciemność
zabawa pomiędzy dwoma facetami Podejdź bliżej Urywek opowiadania
Sponsorowane: 25Sponsorowane: 20
Auto płaci: 100
Sponsorowane: 20
Auto płaci: 100

 

grafiki on-line

KATEGORIE:

więcej >

Akcja
Dla dzieci
Fantastyka
Filozofia
Finanse
Historia
Horror
Komedia
Kryminał
Kultura
Medycyna
Melodramat
Militaria
Mitologia
Muzyka
Nauka
Opowiadania.pl
Polityka
Przygoda
Religia
Romans
Thriller
Wojna
Zbrodnia
O firmie Polityka prywatności Umowa użytkownika serwisu Prawa autorskie
Reklama w serwisie Statystyki Bannery Linki
Zarejestruj się  Powiedz o nas innym  Kontakt z nami  Dodaj do ulubionych  Startuj z opowiadań  Pomoc
 

www.opowiadania.pl Copyright (c) 2003-2019 by NEXAR All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Prawa autorskie do publikowanych treści należą do ich autorów. Nazwy i znaki firmowe innych firm oraz produktów należą do ich właścicieli i zostały użyte wyłącznie w celu informacyjnym.