http://www.opowiadania.pl/  

Zarejestruj się  Powiedz o nas innym  Kontakt z nami  Dodaj do ulubionych  Startuj z opowiadań  Pomoc 

 

Moje konto Moje portfolio
Ulubione opowiadania
autorzy

Strona główna Jak zacząć Chcę poczytać Chcę opublikować Autorzy Katalog opowiadań Szukaj
Sponsorowane Polecane Ranking Nagrody Poscredy Wyślij wiadomość Forum

Sponsorowane:
302

Praca domowa

Autor płaci:
302

  Krótkie, ale treściwe... Uwaga!!! Gorące lato i inne ciepłe opowieści - singiel literacki autora z 4 opowiadaniami już w sprzedaży (zajrzyjcie na jasiński.org.pl)  

UŻYTKOWNIK

Nie zalogowany
Logowanie
Załóż nowe konto

KONKURS

We wrześniu nagrodą jest książka
Dolores Claiborne
Stephen King
Powodzenia.

SPONSOROWANE

Praca domowa

Krótkie, ale treściwe... Uwaga!!! Gorące lato i inne ciepłe opowieści - singiel literacki autora z 4 opowiadaniami już w sprzedaży (zajrzyjcie na jasiński.org.pl)

Miłość z internetu - czytaj wszystkie części do XI

Praktycznie to nie opowiadanie, nie romans. To skopiowane rozmowy pisane przez długie miesiące mające na celu poznanie się. Realne kopie, nawet z błędami. Opisy różnych marzeń związanych ze wspólnym życiem. On student systematycznie przekazuje jej pr

Glupia Sztuka Akt I

Uwaga! Tego tekstu nie należy traktować poważnie.

Polityka dwuwymiarowa

Krótki efekt dwóch bezsennych nocy i telefonu

Szakal W Mieście

Szpiegowsko-polityczne short story

Artefakt

Polska odpowiedź na Stalowego Szczura (druk w Science Fiction cz1. 2002, cz2. 2003) wkrótce powróci z dwoma nowymi opowiadaniami!

Skarbnica

Opowiadanie o losach dwóch różnych osób, które spotykają się w jednym ze schronów atomowych na terenie anihilowanej Polski.

Ze zwichniętym skrzydłem - cz.XI

Siebie w malarstwie będziesz szukać całe życie, wiem to nie tylko po sobie. Może, gdy twoja paleta rozjaśni się nieco…

Jak się masz, koteczku?

Swój światopogląd budował na negacji. Dotyczyła ludzi, owadów, skał, rzeźb, uczuć, polityki, religii, filozofii i bo ja wiem jeszcze czego. Nie pomagały perswazje ani szlabany na komputer i na podwórko.

Przywilej Świata Paraleli

Krótkie opowiadanie, które zostało zainspirowane światem gry komputerowej o nazwie Universe na PC.

WYBIERZ TYP

Opowiadanie
Powieść
Scenariusz
Poezja
Dramat
Poradnik
Felieton
Reportaż
Komentarz
Inny

CZYTAJ

NOWE OPOWIAD.
NOWE TYTUŁY
POPULARNE
NAJLEPSZE
LOSOWE

ON-LINE

Serwis przegląda:
929
użytkowników.

Gości:
929
Zalogowanych:
0
Użytkownicy on-line

REKLAMA

POZYCJA: 37069

37069

Artefakt

wersja do druku

wyślij do znajomych

pokaż oceny

pokaż komentarze

dodaj do ulubionych

Data
07-10-05

Typ
O
-opowiadanie
Kategoria
Fantastyka/Przygoda/-
Rozmiar
60 kb
Czytane
6744
Głosy
24
Ocena
4.79

Zmiany
17-08-21

Dostęp
W -wszyscy
Przeznaczenie
W-dla wszystkich

Autor: djas Podpis: Dariusz S. Jasiński
off-line wyślij wiadomość pokaż portfolio

znajdź opow. tego autora

dodaj do ulubionych autorów
Polska odpowiedź na Stalowego Szczura (druk w Science Fiction cz1. 2002, cz2. 2003) wkrótce powróci z dwoma nowymi opowiadaniami!

Opublikowany w:

Science Fiction

Artefakt

Nadgarstki przymocowali nam do poręczy, a kostki do przednich nóg krzeseł. Zarówno na mojej, jak i na twarzy żony malowało się przerażenie. Tyle, że ja miałem nad nią przewagę. Wiedziałem kim są nasi oprawcy, czego od nas chcą, no i mój strach był tylko udawany.

Przyjrzałem się Suzie. Była bardzo atrakcyjną, długonogą blondynką o sporych wypukłościach w odpowiednich miejscach. Talię miała jak osa, mniej więcej taki sam rozum. I to było właśnie wszystko, czego oczekiwałem od żony. Przez dwa ostatnie lata uchodziłem w jej oczach za bogatego biznesmena. Przy jej ilorazie inteligencji nie miała prawa domyślić się prawdy. Kłopot Suzan polegał na tym, iż uznałem, że właśnie przyszedł czas na rozwód. Zdążyłem sobie wyrobić w światku krezusów kilku planet odpowiednią renomę i przykrywka z żony nie była mi już potrzebna. Mój problem stanowiło to, że zgodnie z tutejszym prawem mąż składający pozew rozwodowy musiał podzielić się z byłą małżonką połową majątku zarobionego w okresie trwania związku. Nie uśmiechało mi się to, tym bardziej, że zamierzałem pozbawić ją również tego, co przechowywała na swoim koncie. Zapewne mogłem to wszystko zrobić w mniej wyszukany sposób, ale gdybym ją zlikwidował miałbym problemy ze stróżami porządku. Naruszyło by to moją nieskalaną opinię, a tego przecież nie chciałem. Po co ktoś miał się mną interesować? Wybrałem więc bardziej okrężną drogę...

Dziś zaraz po wyjściu z filharmonii ruszyliśmy autostradą w kierunku domu. Niby przypadkowo ominąłem zjazd i po kilku jeszcze pomyłkach wylądowaliśmy w slumsach. Tu rządy niepodzielnie sprawowała Mafia. Mało subtelna w swych działaniach, ale jednocześnie bardzo czytelna. Nie musiałem długo czekać, byśmy wpadli w łapy Dzieci Ulicy, czeladników, którzy drobnymi kradzieżami dorabiali się dobrego imienia w szeregach organizacji.

- No suko, otwórz oczy! - krzyknął do Suzie jeden z trzech znajdujących się w pomieszczeniu szczeniaków.

Nie opierała się, toteż gładko zeskanował wzór jej siatkówki. Potem przyszła kolej na mnie. Uniosłem wysoko powieki wykazując chęć współpracy.

- Dobra. A teraz podaj nazwę banku, numer konta i hasło. - rzucił do żony.

- Nie pamiętam... - skłamała.

Odetchnąłem z ulgą. To było dokładnie to, na co liczyłem. Byłem pewien, że bez dodatkowej "zachęty" nie zechce ujawnić klucza do tego, co najbardziej w życiu ceniła, a na co ciężko pracowała tyłkiem od wielu lat.

- A ty? - zwrócił się do mnie.

- Drugi Bank Rządowy w Kato, konto numer 23-572-25, hasło "cukiereczek". To konto mojej żony...

- Ty świnio! - usłyszałem głos Suzan.

- Przykro mi kotku, ale nie chcę denerwować tych ludzi. - odparłem spokojnie.

Właściwie to było dziwne, ale w tym trzyosobowym oddziale Dzieci znajdowała się dziewczyna. Siedziała na krześle w końcu pokoju. Siostry robiły raczej za prostytutki, niż zajmowały się takimi akcjami.

Trzeci z nich właśnie zaczął wklepywać podane przeze mnie dane do komputera.

Zerknąłem na żonę. W oczach miała płomienie, które gdyby mogły, spopieliłyby mnie. Ale niestety... nie mogły. Poza tym nie zdawała sobie sprawy, że jej koszmar dopiero się zaczynał.

Mafia była organizacją przestępczą działającą na terenie całej naszej planety. Miała mniej więcej takie same wpływy na jej życie, jak politycy Rządu. Tyle, że Mafia miała swoje sztywne zasady, prawa dotyczące praktycznie każdej nawet najdrobniejszej sprawy. Nikt nie mógł ich złamać. Ani Dziecko, ani Dziadek. A przepis dotyczący sytuacji w której właśnie się znaleźliśmy był przejrzysty. Bogacz udupiony przez Dzieciaki musi podać numer konta. Jeśli zrobi to dobrowolnie, wychodzi bez szwanku. Gdy jednak jest oporny zaczynała się zabawa. Najpierw odcinano palec, potem dłoń, stopę, a w końcu mężczyźnie członka, a kobiecie pierś. Nic, czego nie dałoby się później odtworzyć. W razie jednak, gdyby to nie poskutkowało wypuszczano ofiarę wolno, bo nikt nie kryłby kasy mimo cierpień. A nie wolno im było zabijać. Złamanie przepisów Kodeksu najczęściej wiązało się ze zlikwidowaniem niesubordynowanego gamonia. Więc niczym nie ryzykowałem.

Wiedziałem to wszystko, bo sam kiedyś byłem Dzieckiem Ulicy i zawsze, co najwyżej, musiałem dochodzić tylko do odcięcia stopy.

- Zgadza się. - usłyszałem gnojka przy komputerze - Nie kłamał.

Ten, który z nami rozmawiał wziął ze stołu niewielkie szczypce, bezceremonialnie złapał Suzan za palec wskazujący i mimo nieudolnych prób wyswobodzenia się, popartych przeraźliwym wrzaskiem, zacisnął ostrza. Palec spadł na podłogę, polała się krew. Krzyki się wzmogły. Znajomy obrazek z dzieciństwa. Chwila przerwy i przytknął do jej rany dezynfekator. Trafiła na sadystę, bo urządzenie miało włączone jedynie odkażanie i zasklepianie ran, kontrolka opcji przeciwbólowej była zgaszona. Zapowiadała się niezła zabawa.

- Za co?!!! - wyła - Przecież mąż wam powiedział!...

- Dlatego jest cały. Teraz jeszcze podaj mi swój numer. - zwrócił się do mnie ten ze szczypcami.

- Spytaj ją. Ja już wam powiedziałem wszystko, co pamiętam. Podałem numer konta. - musiałem im uświadomić, że byłem nietykalny.

Dzieci spojrzały na siebie zdziwione. Dziewczyna pokiwała tylko przecząco głową. Domyślałem się, że zastanawiali się, skąd znam przepis. Może przez chwilę uznali, że mogę należeć do Mafii. Ale, gdyby tak było przecież podałbym im umówione hasło i wypuścili by nas bez słowa. Więc skoro tego nie zrobiłem, tylko narażałem się, musieli uznać moją wypowiedź za przypadek.

Chcąc, nie chcąc zwrócili się z pytaniem do Suzie.

- Ja naprawdę nie wiem... - łkała - On kłamie, pamięta...

Rzeczywiście nie wiedziała.

Obcięcie dłoni wymagało większego narzędzia. Cięcie szło mu sprawnie. Musiał w nie wkładać sporo siły, bo czteropalca już, smukła i delikatna rączka Suzan od razu spadła na podłogę. Niektórzy, początkujący potrzebowali nawet kilku cięć, rana była wtedy poszarpana i zostawiała później wyraźniejsze blizny. Tym razem Suzie odczuwała znacznie większy ból, toteż i krzyki były głośniejsze. Zaczynało mnie to już męczyć.

Kiedy jednak nadal nie podawała właściwej odpowiedzi, sekator zacisnął się tuż nad jej kostką. Tym razem jednak Dzieciak szybko użył dezynfekatora i wreszcie włączył też środek przeciwbólowy. Jego chyba też zmęczyły te hałasy. Poza tym zrozumiał, że ona rzeczywiście nic nie wie. Zostawił nas na chwilę i poszedł się skonsultować z dziewczyną. Najwyraźniej ona tu szefowała. Starsza Siostra? Dziwne to było zjawisko. No cóż, widać zasługiwała sobie na to. Najwyraźniej się dogadali, ale błysk w oczach chłopaka zwiastował coś, czego nie przewidziałem w swoim planie. Najwyraźniej zamierzali zapomnieć o Kodeksie.

- Nie chcesz skrócić jej cierpień? - spytał.

- Nie. - postanowiłem przestać udawać tchórza.

- Więc zaraz czeka cię to samo, co ją. - zagroził.

No cóż, w zasadzie mogłem zdradzić im wszystko. I tak zamierzałem tu jutro wrócić i odebrać, to, co wzięli z konta Suzan. A jednak zgromadziłem już trochę za dużo pieniędzy. Kwota była niewyobrażalna, a to mogłoby skomplikować windykację. Wolałem już cięcie. Poza tym Dzieci zaczynały się gubić w swych poczynaniach. Jedna z reguł Mafii mówiła wyraźnie "Nigdy nie ostrzegaj, zawsze działaj". A oni mnie straszyli. Najwyraźniej odeszliśmy już całkiem od jakichkolwiek zasad. Mogłem tylko liczyć, że jednak wciąż bali się zabijać bez zgody Ojców.

- No? Naprawdę chcesz sobie robić odrosty? - spytał.

- Pierdolcie się. - odparłem spokojnie.

Chłopak trzymał w ręku duży sekator. Nie miał zamiaru zaczynać od palca. To nawet lepiej. Jeszcze raz spojrzał na Siostrę.

- Rżnij! - rozkazała.

Ta pewność siebie w jej głosie nawet mi zaimponowała. Przecież właśnie mogła wydać na nich wszystkich wyrok śmierci. A, że trafili na mnie, to tak właśnie było.

- Kurwa mać. - jęknąłem, gdy przeszła mnie koszmarna fala bólu - I tak nic nie powiem.

Chłopak przyłożył do kikuta dezynfekator. Na moje szczęście nadal z włączoną opcją uśmierzania bólu. To dobrze, bo cierpły mi szczęki od mocnego ich zaciskania.

- O w dupę. - przeraził się.

- Co? - spytał ten przed monitorem.

- On już ma bliznę po amputacji. Ktoś już go ciął.

No pewnie. Sam to zrobiłem. Miałem kiedyś zlecenie, które łatwiej było wypełnić udając kalekę. Osoba bez prawej ręki wzbudza zaufanie, a nie miałem przecież wypisane na czole, że jestem mańkutem.

- Pierdol go, puśćmy ich. - zaproponował mój kat - Nawet skurwiel nie krzyczał.

- Dobra, szprycuj ich. - rozkazała dziewczyna.

Odsapnąłem z ulgą. Zamierzali podać nam mikainę. Lekki narkotyk, na który byłem uodporniony. Kiedyś przez cały miesiąc dzień w dzień karmiłem się tym świństwem, aż organizm się przyzwyczaił. Co prawda przy okazji się uzależniłem, ale warto było. Dawka, którą właśnie podali Suzie miała nas uśpić na co najmniej dwadzieścia cztery godziny. Ja miałem się obudzić ledwie po jakiś trzydziestu, czterdziestu minutach. Niestety potem znów czekał mnie odwyk. Drgawki, rzyganie, ale nie ma nic za darmo.

Chwilę po żonie też odpłynąłem.

Ocknąłem się w samochodzie. Wściekły przyjrzałem się kikutowi. Zły byłem na siebie, bo nie przewidziałem tego, że coś może pójść nie tak. Do Dzieci nie miałem pretensji. Przedtem miałem im tylko skuć mordy i odebrać, co moje, a tak, dali mi jeszcze prawo do wykonania na nich wyroku. Może to i lepiej. Ich wybór, a mnie da trochę zbawy.

Suzan znajdowała się w swoim świecie. Odwiozłem ją do domu i wrzuciłem do łóżka. Zastanawiałem się, jak bardzo mnie będzie nienawidzić, gdy się ocknie z, najwyraźniej, miłych wizji. Mogłem od razu wyciągnąć ją z tego błogostanu, ale w przypływie dobrego nastroju zostawiłem ją nieprzytomną.

Z domu, udałem się prosto do znajomego chirurga. Nawet się nie zdziwił, tylko od razu zabrał się do roboty. Miał już matrycę, więc sprawa miała pójść szybko. Za cztery dni odrost miał dojrzeć, a po jakimś tygodniu powinienem już sprawnie poruszać nową częścią ciała. Był dobrym fachowcem. Najlepszym na tej półkuli i pewnie dlatego miał gabinet w stolicy. Tu, pomiędzy gmachem siedziby Rządu, a biurem Dziadka, do którego właśnie się wybierałem.

- Pan Xien nikogo dziś nie przyjmuje. - poinformowała mnie grzecznie sekretarka szefa planetarnej Mafii, przyglądając się z przerażeniem moim świeżym bliznom.

- Powiedz tylko, że Drak czeka.

- Kto?

- D R A K. I to na biegu.

Spojrzała na mnie jeszcze raz, ale użyła telkomu

- Proszę mi wybaczyć, szefie, ale pan Drak mówi, że przyszedł w ważnej sprawie i, że zechce pan go przyjąć.

- On tak powiedział? - usłyszałem zdziwiony głos starego.

Zepchnąłem zdrową ręką palec dziewczyny i sam wcisnąłem przycisk.

- Kazałem jej powiedzieć, że czekam, ale ta suka starała się być miła. Tylko się na nią nie złość. Jest tu nowa, jak widzę, i jeszcze nie kuma.

- Wchodź.

Drzwi gabinetu Dziadka otworzyły się.

- Na drugi raz nie myśl! - warknąłem do pobladłej dziewczyny.

Wszedłem do środka.

- Czego chcesz? - spytał Dziadek - Znasz mojego wnuka?

- Co, Wnuka? Przyjmujesz tu Dziecko Ulicy? - zamierzałem się z nim podroczyć, zawsze bawiła mnie ta ich nomenklatura.

Chłopak siedzący obok starego uśmiechnął się.

- Nie, cholera, to mój normalny wnuk, prawdziwy. Syn mojej córki. - zaczął się tłumaczyć.

- Cześć Sly, załatwiłeś tego gościa, jak ci mówiłem? - zwróciłem się do młodego.

- Pewnie. Draku, jęczał, jak prosię.

- Znacie się? - zdziwił się Xien.

- No. Sylvester zlecił mi kiedyś małą robótkę, ale uznałem, że sam powinien dać sobie radę. Pokazałem mu kilka sztuczek i jak słyszę miałem rację.

- Cholera, dzieciaki rosną, a starzy już zaczynają tracić nad nimi kontrolę.

- Trafiłeś w sedno. Muszę rozwalić trójkę twoich Wnuków. Szczeniaki urżnęły mi łapsko i złamali tym Kodeks.

Opowiedziałem im ogólnie zdarzenia ostatniej nocy.

- Muszę mieć twoją zgodę. Chyba nie będziesz mi robić problemów?

- Niestety nie mogę ci na to pozwolić. Sam wiesz, że Kodeks mówi, że kto spoza organizacji zabije kogoś z naszych sam musi zginąć.

- Ale mówi też, że kto systematycznie z wami współpracuje może zostać w szczególnych przypadkach uznany za członka Mafii. Wystarczy mi twoje przyzwolenie. Poza tym kiedyś byłem jednym z was.

- On ma rację, dziadku.

- Kurwa, Znasz kodeks lepiej, niż ja.

- "Wiedza, którą posiadasz może zadecydować o twoim życiu lub śmierci", jak powiedział Holmes, założyciel kasty zabójców na Selenie.

- I co z nim?

- Zabili go, bo za dużo wiedział.

- He, he. Dobre. A co mi tam. Masz moja zgodę. Tyle, że to cię będzie kosztować okrągły milion.

- Jutro kasa będzie na twoim koncie.

- Bańka od głowy. - uświadomił mnie Xien.

- Nie wiem, czy to mi się w ogóle będzie opłacało. Tani, to ty nie jesteś.

- Ty też nie. Ale tak się składa, że miałem ci właśnie zlecić coś sporego, zainteresowany?

- Jak zawsze. Za ile i za co?

- Starsi Ojcowie uznali, że jest to warte 10 milionów. Słyszałeś o Vu?

- Vu?... Zaraz... Chodzi o ten księżyc Maroona?

- Właśnie. Co wiesz?

- Niewiele. Ponoć Rząd odkrył tam jakieś pozostałości po nieznanej cywilizacji, ale wiesz, że nie wierzę w duchy, UFO i altruizm.

- A jednak coś tam jest. Rząd wysłał na Vu naukowców z wojskiem. Przez dwa tygodnie kręcili się po księżycu, aż dotarli do jakiś pomieszczeń pod powierzchnią. Grzebali tam i znaleźli parę nieznanych urządzeń. Wysłano tam nawet przesyłkę z sierocińca. Musieli testować coś na dzieciakach. Ale w pewnym momencie przestali nadawać. Wiem jeszcze tylko, że ktoś odleciał stamtąd w nieznanym kierunku. Wysłali potem na Vu jeszcze dwa oddziały wojska, ale dostali od nich komunikat, że są tam jakieś pułapki i kontakt się urwał. Jak znam życie, to Rząd się wkrótce do ciebie odezwie. Chcę, byś mnie o wszystkim informował. A jeśli znajdziesz na Vu coś ciekawego i zechcesz to oddać mnie, to pogadamy o kolejnych okrągłych sumkach. Co ty na to?

- Tylko informacje? - zdziwiłem się - Za dychę?

- Tylko.

- Wiesz, że nie potrafię ci odmówić.

- Czyli stoi? Siedem milionów?

- Plus trójka Wnuków?

- Jasne.

Nawet nie pytałem, czy zamierza oddać trzymilionową nadwyżkę swojej organizacji. Wiedziałem, że od dawna ją okrada. Ale póki był grzeczny, to nie była to moja sprawa. Sam ryzykował głową, a nie chciałem na razie zmiany na stanowisku Dziadka. Z Xienem dobrze się rozumieliśmy.

- Ale, powiedz mi. Zawsze byłeś dobrze poinformowany. Naprawdę nic o tym nie wiedziałeś? - spytał.

- Nie. - przyznałem - Byłem ostatnio w Talle. Wiesz, drobna fucha rządowa, druga półkula, byłem trochę odcięty od nowinek.

- No tak, ten milioner, jak mu tam... Nie mogli się z nim dogadać, czy co? Tak myślałem, że to twoja robota. Czysto i z przyczyn naturalnych.

Uśmiechnąłem się tylko.

- Miło się gadało, ale mam w slumsach jeszcze coś do załatwienia.

- Przynieś mi ich uszy. Muszę ich skreślić z ewidencji.

- Pamiętam o procedurze.

- No to leć.

- Hej, Drakula!... - zawołał za mną Sly - Ich jest trzech, a ty nie masz ręki, może potrzebujesz wsparcia?

Odwróciłem się i spojrzałem na niego ironicznie.

- Dopóki Drak ma głowę na karku, nie musisz się o niego martwić, Sylwestrze.

- Słuchaj dziadka, a daleko zajdziesz. - rzuciłem i wyszedłem z gabinetu. Cmoknąłem na odchodne sekretarce i zszedłem do auta. Zanim przeszedłem do działania zaaplikowałem sobie mała działkę mikainy, bo już zaczynało mną telepać. Odpłynąłem na kilka minut. Gdy się ocknąłem zobaczyłem, że mój komunikator miał nagraną wiadomość. Odsłuchałem ją. Trochę się wkurzyłem, bo miałem natychmiast zgłosić się do gabinetu premiera. Egzekucja więc musiała się odwlec o jakiś czas. Cóż, taka robota.

Budynek Rządu mieścił się trzy przecznice dalej. Usytuowany był w wielkim parku i strzeżony jak cnota purytanki. Zanim wszedłem do środka sprawdzono mi identyfikator, porównano wzór siatkówki i kod genetyczny z informacjami w Banku Danych. Dopiero potem mogłem wejść. Nie drażniło mnie to, bo już zdążyłem się do tego przyzwyczaić. A Rząd miał naprawdę wielu wrogów. Głównie spoza naszego układu, ale i na planecie mogło się znaleźć paru fanatyków.

Ogólnie ludziom żyło się tu nieźle. Kto nie właził w paradę Mafii i politykom, jeśli tylko pracował nie narzekał brak czegokolwiek. Planeta utrzymywała się z patentów medycznych (dość liberalne były u nas przepisy dotyczące testów na ludziach) oraz dobrze wyszkolonych rządowych wojsk, które w niejednym konflikcie wspierały już różne nacje. Poza tym byliśmy samowystarczalni. Złoża naturalne już dawno pozwoliły uniezależnić się nam od importu.

Mafia żyła zaś z lewych interesów międzyplanetarnych, prostytucji i kradzieży.

Nie byliśmy pasożytami wszechświata. Prawie ze wszystkimi żyliśmy w zgodzie. Mieliśmy zerwane stosunki dyplomatyczne jedynie z dwoma układami. Pierwszy miał nam za złe, że nasze wojska wynajęte przez ich sąsiadów uczestniczyły w ataku na ich planety. Drugi zaś był naszym dawnym domem - Układ Słoneczny. Tam uznawali nas za międzyplanetarnych terrorystów, ale też Ziemia nigdy nie poradziła sobie z problemem utraty kontroli nad koloniami.

Wszedłem do budynku i od razu skierowałem się na piętro. Nikt mnie nie zatrzymywał, miałem tu dość znaną twarz.

- Czekają już na pana, panie Dragulić. - poinformował mnie żołnierz stojący przed salą obrad.

Pokiwałem głową i otworzyłem drzwi. Sala była wielka. Na ścianach wisiały portrety wszystkich dotychczasowych premierów planety, oprawione w złote ramy, symbol przepychu. Rozejrzałem się po zebranych. Zwykle do rozmów ze mną wystarczał jeden, bądź czasem dwóch ministrów. Dziś zebrał się prawie cały rząd.

N'Gue, drugi w historii czarnoskóry premier wstał i gestem dłoni wskazał mi miejsce. Usiadłem pomiędzy ministrami zdrowia i finansów. Jakoś tak się złożyło, że to dla nich pracowałem najczęściej.

- No, Dragulić, podobno wracasz właśnie od Xiena?

- Miałem z nim do załatwienia interes. To sprawka jego Dzieci. - pokazałem kikut.

- Tylko?

- To przesłuchanie? Jeśli nie, to przejdźmy do konkretów, bo mam rachunki do wyrównania.

- Jak chcesz. Wolf, twoja działka. - N'Gue zwrócił się do ministra edukacji.

Wolf Skinderis zajmował się wszelkimi badaniami naukowymi, jakie prowadzono na planecie. Był w zasadzie koordynatorem kilku ministerstw. Wbrew nazwie nie miał nic wspólnego z nauczaniem w szkołach.

- Znasz zapewne sprawę Vu?

- Co nieco. Kilka plotek, żadnych szczegółów, ani potwierdzonych faktów. Coś odkryliście i straciliście nad tym kontrolę.

- Dokładnie. Coś odkryliśmy, ale sami nie wiemy, co? Chcemy, byś się tego dowiedział. Potrzebujemy tego, co tam jest, oraz wszelkich wyników badań. Wiemy tylko tyle, że zostały zakończone pomyślnie.

- Pieprzenie. - skwitowałem.

Premier kiwnął głową przyzwalając na uchylenie większego rąbka tajemnicy.

- Wysłaliśmy na Vu naszych naukowców. Jednak raporty były mętne wspominali coś o jakiś urządzeniach niewiadomego przeznaczenia. Bez wątpienia były stare, sprzed setek tysięcy lat, zbudowane przez obcą cywilizację, choć humanoidalną, czyli...

- Dwie ręce, dwie nogi i łeb na karku. - przerwałem zbędne wyjaśnienia.

- Ogólnie rzecz ujmując. - zgodził się Skinderis - Najważniejsze jednak było to, że działały. Zażądali dzieci do badań. Wysłaliśmy im dwudziestkę. Zaczęli testować to, co znaleźli i się zaczęło. Posłuchaj ostatniego nagrania z Vu.

Włączył odtwarzacz.

- Nie wiem, jak długo uda mi się utrzymać przy życiu. Tu jest piekło, zabijają nas jednego po drugim. Sami się zabijamy. Wypuściliśmy poza bazę doktora Lacroix, może udało mu się przebić do was. Przyślijcie posiłki. Może zdążycie...

- No i co? - spytał premier.

- Lacroix?

- Owszem, wyrwał się z księżyca, ale nie poleciał do domu, tylko zniknął gdzieś w kosmosie. Nasi najlepsi ludzie próbują go znaleźć, ale jak na razie bez rezultatu.

- Więc nie wiecie, co się tam stało?

- Nie. Ale wysłaliśmy dwa doborowe oddziały, które zamilkły wkrótce po zejściu na dół. Nie chcemy dalej tracić ludzi, więc zwracamy się do ciebie. Jeśli ty sobie nie poradzisz, to znaczy, że nikt tam nic nie wskóra.

- Dobra, a teraz pokażcie mi film z kamery, którą daliście tym oddziałom. - poprosiłem - I nie mówcie, że nie nagrywaliście ich akcji.

- Wolf?! - N'Gue znów dał przyzwolenie.

- Żołnierz z kamerą był na tyłach, przekaz był krótki. To wszystko, co mamy.

Na ekranie pojawił się ciemny obraz wnętrza podziemnej budowli. Zwarty szpaler oddziałów przechadzał się czujnie po korytarzu. W pewnym momencie zaczęli się krztusić.

- Gaz! Maski włóż! - usłyszałem rozkaz.

- Jakieś, kurwa, pułapki? - zdziwił się kamerzysta.

Przez chwilę obraz wskazywał podłogę, później znów obiektyw patrzył w przód. Nagle, coś mignęło na końcu korytarza. Flesz, ale nie wystrzał, choć mogłem się mylić. Jednak nikomu nic się nie stało. Ci którzy stali na przedzie oddali serię, ale trafiła ona w pustkę. Zobaczyłem to, gdy doszli do ściany przeoranej nabojami. Żadnych śladów krwi. Żadnego źródła trwającego przez chwilę błysku. To jednak, co się stało dalej było dla mnie szokiem, a nieczęsto ktoś mnie zaskakuje. Jeden z żołnierzy strzelił sobie w łeb. Inny wbił sobie nóż w serce. Po kolei wszyscy popełniali samobójstwa. Jednym z ostatnich był operator, toteż mogłem obejrzeć sobie całą tą scenę dość dokładnie. Wraz z upadkiem kamerzysty obraz znikł.

- Widziałeś teraz wszystko, co o tym myślisz? - spytał Skinderis.

- Dziwne. - skwitowałem.

- Tylko tyle?

- A co mam jeszcze dodać? Że pierwszy raz widzę takie coś? Znam wasze metody szkolenia. Totalna indoktrynacja przez hipnozę. Wskoczyliby dla was w ogień piekielny, zeżarli by własne matki, gdybyście im kazali, a oni takowe mieli. Jednak nie popełniliby samobójstwa. To chcecie usłyszeć? Dla mnie to jednak tylko dziwne. Coś ich do tego skłoniło. Wystarczy dowiedzieć się co i sprawa się wyjaśni.

- Jak zamierzasz się do tego zabrać?

- Najpierw chcę wiedzieć za ile?

- Xien za informację dawał ci dychę. My dajemy trzy. Ale żadnych numerów z przekazywaniem Dziadkowi tego, co tam znajdziesz.

- Stary wie, że macie u niego podsłuch? - zaśmiałem się.

- Wiesz, że my sobie krzywdy nie zrobimy. Zgadzasz się?

- A czy odrzuciłbym tyle szmalu?

- Nigdy. No więc co planujesz?

- Znaleźć doktorka, wypytać go, a potem polecieć na Vu. Proste, a co niby miałbym robić?

- Trzydzieści milionów to kupa forsy, więc tym razem stawiamy pewne warunki.

- Co znowu? - nie podobało mi się to.

- Polecisz tam z naszymi ludźmi.

- Wojskowe przyzwoitki? Zawsze pracuję sam.

- Nie tym razem. Wiesz, że tam jest coś wielkiego, a nie chcemy, byś jednak zapałał nagle wielką miłością do Xiena.

- Dobra, ale nie chcę niańczyć całego oddziału.

- Czwórka ludzi. Oficer i trzech komandosów.

- Znam?

- Fizulin.

- Dobra, tyle, że włączamy ich dopiero na Vu. Doktorka poszukam sam.

- Zgoda.

- Poza tym, skoro już wchodzimy paczką, to wezmę jeszcze kogoś od siebie.

- Kogo?

- Powiem wam później, jeszcze sam nie jestem pewien, ale nie chciałbym, aby z kolei Fiz przypomniał sobie o tym, jak bardzo się nie znosimy. Muszę mieć przeciwwagę.

N'Gue wstał i podał mi rękę.

- Musimy sobie ufać. - powiedział.

Doskonale zrozumiałem, co ma na myśli. To była największa różnica pomiędzy nimi, a Mafią. Rząd kręcił i lawirował, ściemniał jak mógł, nie miał żadnych zasad. Byłem pewien, że Fiz dostał już rozkaz, by się mnie pozbyć w razie czego. Mafia natomiast była szczera, aż do bólu i to dosłownie.

- Musimy. - potwierdziłem i wyszedłem.

Wsiadłem do auta i zacząłem analizować to, co wiem. Szybko ułożyłem sobie plan działania i ruszyłem w stronę slumsów. Wszystko się nieco zmieniło od rana, poza tym, że nadal chciałem odzyskać forsę Suzan.

Bez trudu znalazłem miejsce, w którym ostatnio straciłem dłoń. Przeciętny obywatel zgubiłby się w tej plątaninie uliczek. Ja jednak spędziłem tu kilka lat i znałem każdy centymetr dzielnicy. Zaparkowałem nieopodal i wyjąłem z bagażnika paralizator. Na kikut nałożyłem bagnet i tak uzbrojony ruszyłem w stronę budynku. Nie zamierzałem tracić czasu, tylko od razu wparowałem do środka. Szybko zlokalizowałem, gdzie są Dzieci. Dziewczyna dostrzegła mnie pierwsza i od razu chwyciła za pistolet. Gdyby cała trójka zareagowała tak szybko mógłbym przeliczyć się z siłami. Trafiłem Siostrę idealnie i tylko przyjąłem do wiadomości, że rzucała się na podłodze w konwulsjach. Ten, który wczoraj ciął rzucił się na mnie ze znanymi mi już obcęgami. Miał zamiar użyć ich tym razem jako maczugi. Wystarczył jednak mały unik i narzędzie śmignęło jedynie nad moja głową, bagnet zaś zanurzył się w jego kolanie. Jednocześnie strzeliłem do trzeciego z nich. Osiłek, którego zraniłem przyklęknął na uszkodzone kolano, by po chwili próbować rzucić się na mnie. Ja już jednak znów stałem i precyzyjnie uderzyłem go podeszwą w krtań. Zacharczał jedynie i zaczął się dusić. Poczekałem, aż mu przejdzie najgorsze i z bliska uderzyłem promieniami mojej broni. Dziewczyna już leżała spokojnie, chłopcy jeszcze się miotali. Przykułem najpierw Siostrę, a potem obu Braci do krzeseł i zapaliłem zasłużonego papierosa. Wiedziałem z doświadczenia, że nikotyna dawno nie wchłaniana przez organizm potrafi zagłuszyć objawy głodu mikainowego. Organizm więc znów się wyciszył, przynajmniej odrobinę. Obiecałem sobie, że zanim polecę na Vu zrobię sobie kurację, bo nie powinienem mieć tam chwil słabości, za dużo "przyjaciół" miało mi towarzyszyć.

Osiłek jako pierwszy ocknął się cały drżąc z zimna. Normalny objaw po wstrząsie. Musiał mieć silny organizm, bo na resztę musiałem czekać jeszcze dobre parę minut.

- Czego chcesz? - spytał.

Przyłożyłem palec do ust, uciszając go. Nie zamierzałem powtarzać tego samego każdemu z osobna. Nie prosił nawet, bym znieczulił jego kolano, choć musiało go boleć, jak cholera. Ale po tym, co zrobił mi wczoraj nie oczekiwał ode mnie łaski.

Kiedy już wszyscy doszli do siebie uśmiechnąłem się szeroko i pomachałem im kikutem, na którym wciąż tkwił bagnet. Ten od komputerów zbladł. Reszta trzymała się dzielnie.

- Złamaliście zasady Kodeksu, zdajecie sobie sprawę z konsekwencji? - spytałem.

- Jeśli nas zabijesz, ty też będziesz wkrótce martwy. - odparła hardo dziewczyna.

- Skąd ta pewność?

- Nie należysz do nas, a Mafia mści się za swoje Dzieci. Zawsze.

- Zgadza się, kotku, nie należę do organizacji, tyle, że Dziadek czeka już na wasze uszy. Sporo za nie zapłaciłem.

- Bzdura. - odparła nadal pewna siebie, co było mile zaskakujące zważywszy, że tym razem to ona była bezwolna - Jeśli nawet miałbyś układy z Dziadkiem, to przysłałby on swoich ludzi, żeby nas wykończyć. I to bez ceregieli. A ty jesteś co najwyżej dobrze wyszkolonym śmieciem z bogatej dzielnicy, który chce zadrzeć z Mafią. Nie ruszysz nas.

Przyszedł czas na udowodnienie swoich racji. Podszedłem do przerażonego komputerowca i zatopiłem w jego szyi ostrze. Krew trysnęła, a ja spokojnie wróciłem na swoje miejsce po drodze wycierając bagnet o ubranie dziewczyny.

- Kurwa, samobójca pieprzony. - wreszcie zmiękła.

- Skoro już sobie wyjaśniliśmy, kto tu jest teraz szefem opowiem wam kilka drobiazgów z dzisiejszego poranka. Po pierwsze w trybie specjalnym mam do was prawa, jak zwykły członek waszej Rodziny. To w zamian, za usługi, jakie świadczyłem Mafii przez ostatnie lata. Z początku zamierzałem od razu was zabić, ale sprawy się nieco skomplikowały i mam dla was propozycję nie do odrzucenia. Lecę na Vu, wiecie, co to?

- Nie. - odparli oboje.

- No to nieważne. Lecę tam i potrzebuję odważnych ludzi. Tamten by się nie przydał, bo strasznie trząsł portkami, ale w was widzę tę iskrę bożą.

Oboje spojrzeli najpierw na martwego towarzysza, a potem na siebie.

- Macie wybór. Jeśli przeżyjecie, to, co na nas tam czeka i jeśli będę z was zadowolony, wrócicie sobie spokojnie tutaj i dalej będziecie mogli robić to, co dotychczas. Jeśli mnie zawiedziecie, to wiecie sami... Ach, no i oczywiście jeśli pomyślicie o tym, by mnie wykończyć, to pamiętajcie, że tym razem zajmie się wami Dziadek. Więc?

- Ciekawe alternatywy. - warknęła.

Udałem, że nie zwróciłem na to uwagi, ale słowo "alternatywy" tu, na ulicach było nie tylko nie używane, ale raczej w ogóle nieznane. Była albo sprytniejsza niż początkowo sądziłem, albo po prostu znała jakieś słowo nie z jej świata.

- Wchodzimy w to. - zadeklarowała.

- Tak. - poparł ją Brat.

- No, to skoro się dogadaliśmy, to powiedzcie, jak się nazywacie.

- Jestem Luna, a to Młot. A ty?

- Mówią na mnie Drak.

- Kurwa... - wyrwało się Lunie. - Drakula?

Młot popatrzył na nią zdziwiony jej wybuchem, a ja tylko potwierdziłem ruchem głowy.

- Myślałam, że jesteś tylko legendą.

- Jaką? - spytał Młot.

- No nie wiesz? Ten Dzieciak, który chciał odejść z Mafii.

- Ten? Myślałem, że go zabili na Arenie.

- A ja słyszałam też wersję, że zabił wszystkich dziesięciu.

- Ośmiu, dwóm pozwoliłem żyć. - odparłem nieskromnie. - No, ale dosyć tych pierdół. Jest jeszcze jeden drobiazg. Kasa tej suki, która ze mną tu była. Wypłaciliście już zapewne?

- Tak, leży w walizce na górnej półce.

- Ile tego było?

- Milion siedemset.

- No, no. Przez waszą zachłanność straciłem na tym interesie. Ale, co tam, najważniejsza jest zabawa. Wstałem znów z krzesła i odpiąłem dziewczynie pasek z prawego przegubu.

- Biorę półtorej bańki. Za resztę kupcie sobie porządne ciuchy, przenieście się do innej dzielnicy, a ty się wylecz. Za kilka dni będę was potrzebował. Jak już wszystko załatwicie, to skontaktujcie się ze mną, tu macie numer na komunikator. - położyłem kartkę na stole i podszedłem do walizki.

Odliczyłem pieniądze, zostawiłem resztę i spojrzałem na swój kikut.

- Dobrze to robisz. - rzuciłem w stronę Młota - Fachowo.

Kiwnął głową na potwierdzenie, ale jakoś tak bez satysfakcji. Może bardziej interesował się w tej chwili swoim kolanem, niż pochwałą. Podszedłem do trupa i odciąłem mu ucho. To zwróciło na mnie ich uwagę. Nic jednak nie powiedzieli, ja tez już miałem dość gadania. Po ciężkim dniu wreszcie mogłem wrócić do domu i "ukochanej" żony.


***


Ręka nie działała jeszcze tak sprawnie, jak bym sobie tego życzył, chyba się starzałem..

Zdążyłem już zdobyć kilka ważnych informacji o sprawie. Dzieciaki też już były przygotowane, więc nadszedł czas, by włączyć je do akcji. Niepokoiło mnie jednak, że zaczynało mnie to wszystko coraz więcej kosztować.

Zapukałem do pokoju Luny. Otworzyła mi jakaś cizia w gustownym wdzianku. Dopiero po chwili rozpoznałem w niej Siostrę.

- Może być? - spytała.

- Ujdzie. - odparłem.

Wszedłem do środka i rozwaliłem się wygodnie w fotelu. Chwilę po mnie do pokoju wszedł Młot. Wciąż jeszcze kulał.

- Siadać. Pogadamy. - rozkazałem.

Zajęli miejsca na sofie półtora metra przede mną. Położyłem nogi na szklanym blacie stołu i zapaliłem papierosa.

- Luna. Lecisz ze mną, będziesz udawała moją żonę. Masz być głupią idiotką i za wiele się nie odzywać. Jestem bogatym biznesmenami z Vespero. Ty jesteś lalką. Masz kręcić tyłkiem. Wiesz o co mi chodzi? Jak wyjdę usiądziesz przy encyklopedii i wykujesz wszystko co znajdziesz o tej wiecznie mrocznej planecie. Lecimy tam jutro wieczorem, bądź w porcie o szóstej. Piętnaste pole startowe. Młot, a ty nam dostarczysz do portu dokumenty. Dostaniesz je pod tym adresem. - rzuciłem kartkę na stół - Są już opłacone, więc nie daj się na nic naciągnąć. Jak będą jakieś problemy to zrób z nimi porządek, tylko nikogo nie zabijaj. Nie będę za ciebie tłumaczył się przed Dziadkiem. To wasi ludzie.

- Gdzie lecimy? - spytała Luna.

- Dowiesz się jak przyjdzie na to czas. Masz więcej takich fatałaszków?

- Całą szafę. Tak jak chciałeś.

- Dobra, zabierz to wszystko.

Wstałem, rzuciłem niedopałek pod prawą nogę Młota.

- Zgaś przy okazji. Widzimy się jutro.

Wyszedłem. Wiedziałem, że życie nie jest proste, ale ta sprawa była nadspodziewanie trudna. Dziadek znał mnie lepiej niż ktokolwiek inny. Zdawał sobie sprawę, że moje banki informacji były czasem lepiej poinformowane niż jego, szczególnie gdy problem wykraczał poza nasz układ. A przez doktorka z tym właśnie miałem do czynienia. Uciekł w nieznanym kierunku. Skoro rząd go jeszcze nie znalazł, to albo wyrwał się poza znany kosmos, albo też zadekował się w jedynym miejscu, gdzie nie sięgały macki naszej władzy - w Układzie Słonecznym. Zasięgnąłem języka i dowiedziałem się, że Lacroix wylądował na Marsie. Dostałem nawet nazwę hotelu i numer pokoju, stale pilnowanego przez kilku uzbrojonych strażników. Ile za to zapłaciłem - nawet nie wspomnę, dość powiedzieć, że oferta Xiena ledwie pokrywała koszty całego przedsięwzięcia.

Za mojego życia tylko dwie osoby z naszej planety zdołały dostać się na Ziemię. Jednym był Fizulin, drugim - ja. To od tamtej pory nie darzymy się sympatią.

Na zlecenie Dziadka miałem zdobyć przepis na jakiś farmaceutyk, nad którym pracowali i nasi naukowcy. Ziemia prawie już skończyła, my wciąż byliśmy w polu. Rząd nie chciał, by przełamano nasz monopol, więc wysłali tam Fiza. Dziadek wolał go zdobyć pierwszy i odsprzedać rządowi za procent z udziałów. Polecieliśmy osobno, ale na Ziemi mieliśmy starcie. Wystawiłem Fiza policji, sam zaś załatwiłem sprawę. Puściłem z dymem całe laboratorium, a dane wziąłem ze sobą. Niestety Fiz wyrwał się jakimś cudem i postanowił dorwać mnie w drodze powrotnej. To była jedyna pomyłka, jakiej w życiu dokonałem, nauczyłem się wówczas doceniać przeciwnika. Straciłem płuco, część dokumentacji, a co za tym idzie większą część szmalu za zlecenie. Prawie cała kasa za to zlecenie i tak poszła na leczenie, a Układ Słoneczny stał się dla nas jeszcze bardziej niedostępny. Ja jednak od lat przygotowywałem się na powrót tam. Z niemałym trudem stworzyłem sobie dwie bardzo realistyczne osobowości na dwóch planetach mających dobre układy z Ziemią. Za obie zapłaciłem przeszło pięć milionów i zrobiłem masę przysług miejscowym dygnitarzom, ale za kilkadziesiąt baniek warto było spalić jedną z nich. Liczyłem, że będzie to więcej niż wspomniane trzydzieści, a i przypuszczałem, że Mafia zacznie się licytować z Rządem, jak tylko spłyną pierwsze informacje, o co właściwie chodzi. Jeśli jednak się myliłem, to najwyżej koszty zwrócą mi się z nawiązką, a i będę miał trochę rozrywki.

Oboje z Luną stawili się na czas. Młot stwierdził, że kłopotów nie było. Dałem Lunie jej dokumenty. Chwilowo byliśmy mieszkańcami pustynnego Homoku. W ten sposób bez trudu mogliśmy się dostać na Vespero.

Nadal nic nie mówiłem jej o prawdziwym celu podróży, im mniej wiedziała o poszczególnych etapach, tym pewniej się przy niej czułem.

Wylądowaliśmy w Dogano, niewielkiej miejscowości oddalonej kilka kilometrów od stolicy. Było to właściwie miastecko celne. Odprawa trwała tu długo, a wszyscy przyjezdni byli solidnie sprawdzani. Jednak wolałem przejść dwie dokładne kontrole najpierw tu, a potem na Marsie, niż jedną bardzo szczegółową tam. Celnicy z Układu Słonecznego mieli zaufanie do Vesperańczyków. Byliśmy czyści, nie wwoziliśmy nic nielegalnego, toteż już następnego dnia opuściliśmy z Luną Dogano. Udałem się do mojej posiadłości w Koro i przeistoczyłem się w Artusa Malhelę. Następnego dnia wziąłem z Luną ślub w tutejszym kościele, a dwa dni później otrzymała swój całkiem prawdziwy versperański paszport. Tak przygotowani mogliśmy udać się w naszą podróż poślubną do Układu Słonecznego.

Lot luksusowym jachtem najwyraźniej dziewczynie zaimponował, bo była strasznie podniecona. Zaczęła się do mnie przymilać, na co kazałem się jej odpieprzyć. Nie była zła, miała może trochę za małe piersi, jak na lalkę bogacza, ale ogólnie wyglądała całkiem nieźle. Pewnie skusiłbym się na numerek, gdyby nie to, że nie zamierzałem bawić się w amanta. Miałem parę ważniejszych spraw na głowie, jak choćby pozbywanie się głodu mikainowego, który na szczęście już prawie mi nie dokuczał. Luna nauczyła się też nie wypytywać mnie o moją przeszłość i metody pracy. Była na to zbyt inteligentna.

Miała predyspozycje do tego, by znaleźć się w tym fachu. Była kobietą, co niewątpliwie stanowiło atut, którego nie posiadałem. Nie chciałem więc robić sobie konkurencji. Nie wiedziałem bowiem jeszcze, czy w końcu zabiję ją i Młota? Decyzję chciałem podjąć później. Musiałem ocenić w jakim stopniu mogliby być dla mnie niebezpieczni w przyszłości.

Kiedy zbliżyliśmy się do Układu Słonecznego już zaczął się kocioł. Jednak jako Vesperańczycy i tak mieliśmy ułatwione zadanie. Dla statków Unii stworzono specjalny korytarz, z jedną tylko pobieżną kontrolą. Statki spoza Unii miały tych kontroli kilka. W miarę szybko znaleźliśmy się na orbicie Marsa, a następnie wylądowaliśmy w Red City, przepięknym, jak wynikało z folderów, ośrodku turystycznym. Całe centrum miasta składało się z hoteli, restauracji i innych miejsc rozrywki. Zanim jednak udało nam się wyjść z portu przeszliśmy gruntowne badania. Osobowość miałem nieskazitelną, Luna zaś nie miała nigdzie żadnej kartoteki i wszystko prawie by się udało, gdyby nie to, że na jednym z jej spakowanych ubrań znaleziono jakieś pyłki roślin, pochodzące z naszego rodzinnego Wuhanu. Powiedziała, że stosowała środki antykoncepcyjne sprowadzane stamtąd, czym mile mnie zaskoczyła. Bo przyznałem, że sam mógłbym na to tak szybko nie wpaść. To tylko potwierdziło moje przypuszczenia, że jest bardziej sprytna, niż mogłoby to wyglądać. Ułatwiła mi też zadanie, utwierdzając w przekonaniu, że jej ucho musi się znaleźć w bogatej kolekcji Dziadka. Ale na razie była mi potrzebna.

Kiedy już zakwaterowaliśmy się w pokoju piętro niżej niż więziono Lacroixa, wyjaśniłem bardzo podekscytowanej wizytą w Układzie Słonecznym dziewczynie cel naszego pobytu tutaj. Opisałem jej pobieżnie to, co do tej pory wiedziałem i ustaliliśmy kroki, jakie należy poczynić, bym mógł swobodnie rozmówić się z doktorkiem.

Mieszkał w dwupokojowym apartamencie. Jeden, jak się dowiedziałem zajmowali trzej strażnicy, drugi - mój rodak. Należało więc przede wszystkim wyeliminować policję. Nie było to takie proste, nie mogłem liczyć na zdobycie tu żadnej broni. Posiadanie takiej przez osoby nie pracujące w służbach planetarnych groziło śmiercią. Zresztą na Ziemi, Marsie, czy sztucznych stacjach kosmicznych wszelka przestępczość została już dawno wyeliminowana. Nie oznaczało to jednak, że policja była tu mniej czujna. Musiałem broń zdobyć więc inną drogą. I tu ważną funkcję miała odegrać Luna.

Już pierwszego wieczoru odegraliśmy w hotelowej restauracji przepiękną scenkę upicia się. Byliśmy hałaśliwi i trochę nieprzyjemni dla otoczenia. Jako, że szastałem kasą na lewo i prawo starano się nie zwracać na nas specjalnej uwagi. Wróciliśmy słaniając się na nogach. W naszym apartamencie nie było kamer, więc w środku nie musieliśmy już udawać. Jedno było pewne. Skrupulatna straż hotelowa odnotowała ten wybryk w raporcie, który musiał dotrzeć do strażników Lacroixa. To było dość istotne, by akcja Luny sprawiała wrażenie wiarygodnej.

Następnego wieczora znów znaleźliśmy się w restauracji, gdzie powtórzyliśmy ekscesy, tyle, że tym razem zakończyliśmy je ostrą wymianą zdań, po której obrażona Luna poszła sama do pokoju. Teraz musiałem liczyć na nią. Niedługo potem sam udałem się niepewnym krokiem do siebie. Po kilku minutach oczekiwań usłyszałem głośne pukanie do drzwi. Stałem z rękoma schowanymi za siebie. Po następnej chwili drzwi się otworzyły, a dwaj policjanci wprowadzili szarpiącą się i cuchnącą wylanym na siebie uprzednio alkoholem dziewczynę.

- To pańska żona? - spytał jeden z nich.

- Puśćcie tą sukę! - ryknąłem.

Posłuchali, Luna upadła na podłogę, jednocześnie pokazując im nagi i kształtny tyłek wystający spod mini sukienki. Nawet jeśli obaj byliby pedałami, to i tak musiało to na chwilę zwrócić ich uwagę. To musiało mi wystarczyć. Nie zdążyli nawet zareagować, gdy dwa dobrze wyważone noże poleciały w kierunku ich grdyk. Ten z lewej ręki trafił do celu idealnie. Prawa, wciąż jeszcze nie do końca sprawna chybiła o parę centymetrów, wbijając się w prawe ramię policjanta. Luna jednak i tym razem okazała bystrość umysłu i zanim obaj zdążyliśmy zareagować, wyrwała nóż z szyi tego drugiego i dokończyła dzieło za mnie. Zabraliśmy im broń.

- Nic nie podejrzewali. Uznali, że pomyliłam pokoje. Wdarłam się do środka i nie chciałam wyjść. Musieli mnie tu przytargać we dwóch. Tak jak chciałeś.

- Świetnie. Załatw ciemność, a ja idę na górę.

Dziewczyna zarzuciła coś na siebie, by nie było widać na jej ubraniu śladów krwi, a ja ruszyłem piętro wyżej. Luna miała się dostać do skrzynki energetycznej i zalać ją wodą. To wyłączyć miało prąd w całym hotelu, a co za tym idzie i kamery niewątpliwie zainstalowane w apartamentach Lacroixa. Na sukces w tej misji składało się jak dla mnie nieco za dużo czynników, ale zaczynałem ufać Lunie. Nie spotkałem jeszcze jak dotąd tak zdolnego amatora. Już nie dziwiłem się, że została Starszą Siostrą.

Niedługo później światła zgasły, a ja spokojnie wdarłem się do pokoju strażników.

- To wy? - na swoje nieszczęście spytał policjant.

Na ślepo władowałem w jego kierunku trzy kule. Po dźwiękach, jakie wydał stwierdziłem, że co najmniej dwie trafiły celu. Nie wiedziałem jakiego był wzrostu, toteż okazało się, że jedna przeszła za wysoko, druga trafiła go w twarz, a trzecia w mostek. Teraz przyszedł czas na doktorka, który wyszedł ze swego pokoju sprawdzić, co to były za hałasy.

- Masz pozdrowienia od Premiera N'Gue... - powiedziałem, przytykając mu lufę do oka.

- Nie zabijaj mnie... Zapłacę ci. Mam odłożone kilkaset tysięcy w banku w Alveno.

- Wiesz, że muszę przywieźć mu dowód, że cię dorwałem.

- To obetnij mi uszy, ale zostaw głowę!

- Pomyślę o tym, ale muszę wiedzieć, co się wydarzyło na Vu. Jeśli uznam, że mówisz prawdę, zastanowię się, co z tobą zrobić... Bo jak widzisz dorwę cię wszędzie, nawet na Ziemi. Mów krótko i treściwie.

- Na Vu odkryliśmy ślady po jakiejś nieznanej nam cywilizacji. To były istoty podobne do nas. Podejrzewamy, że byli to nasi przodkowie, słyszałeś o teori Von Danikaena?

- Coś mi się obiło o uszy. Konkrety!

- Mieliśmy ich DNA i kilka przedmiotów nieznanego przeznaczenia. O niektórych nie dowiedzieliśmy się nic aż do mojej ucieczki. Postanowiliśmy wprowadzić do organizmów ludzkich DNA obcych. Liczyliśmy na pamięć genetyczną. Rząd podesłał nam kilkoro dzieci z państwowych sierocińców. Zadziałało. Dzieciaki się zmutowały, ale obce geny wzięły górę. Zaczęły nam wyjaśniać działanie niektórych ich urządzeń. Jedno z nich stanowiło ich najniebezpieczniejszą broń. Wszystko skończyłoby się dobrze, gdyby nie to, że nad jednym z dzieci straciliśmy kontrolę. Zaczął się koszmar. Część z nich udało nam się zabić, ale reszta dopadała nas po kolei. Udało nam się wysłać wiadomość na Wuhan, a ja w tym czasie wyrwałem się z księżyca. Początkowo chciałem polecieć do domu, ale zrozumiałem, że ta broń nie powinna się dostać w ręce naszych przywódców. Musiał ją dostać ktoś, kto byłby w stanie uchronić przed nią świat. Chciałem się dostać na Ziemię. Tylko w ten sposób mogłem uratować świat. Za kilka dni miałem zostać przewieziony na kolebkę ludzkości i tam przed ich decydentami wszystko to wyznać. Błagam, nie powinieneś wiedzieć, czym to jest. To najstraszniejsza broń jaką możesz sobie wyobrazić. Nawet nie chcę myśleć, co by się stało, gdyby posiadł ją ktoś niepowołany.

- Nie pieprz mi tu ogólników, tylko mów, co to jest i jak się przed tym obronić!

- Przed tym nie ma obrony. Wszyscy jesteśmy istotami ludzkimi i jesteśmy na nią podatni. Jedni mniej, inni bardziej, ale od tego nie ma wyjątków. uwierz mi nie chcesz wiedzieć czym ona jest.

Celnym kopnięciem złamałem mu rzepkę. Zawył z bólu, ale zdecydował się powiedzieć. Miękki był.

Przyznaję, że byłem zaskoczony. Coś za często mi się to ostatnio zdarzało. A jednak nie miałem powodów, by mu nie wierzyć. Widziałem film z akcji ratunkowej, który był dokładnie tym, co opisał mi Lacroix. Odciąłem trupowi ucho. Musiałem coś pokazać N'Gue. Doktorek wydawał się niegłupim gościem, a nie wiedział, że po krótkich badaniach łatwo rozpoznać czy odcięto ucho przed, czy po śmierci osoby.

Teraz należało się śpieszyć. Umyłem ręce i szybko zbiegłem po schodach do zaparkowanego pod hotelem poduszkowca.

- Co tak długo? - warknęła nieco zdenerwowana Luna.

- Zamknij się i jedź. - powiedziałem, zmieniając ubranie.

Ruszyła. Ogień podłożony w pokoju Lacroixa zaczął rozświetlać budynek. Po chwili usłyszeliśmy za sobą jeszcze wybuch. To uświadomiło mi, że Luna również wywiązała się z zadania wysadzenia instalacji gazowej. Bystra dziewczyna.

Kolejnym problemem było wydostanie się z Marsa. Plusem było to, że nie musieliśmy już działać w białych rękawiczkach. Zamieszanie, jakie wywołaliśmy w hotelu sprawiło, że większość jednostek policji pojechało tam właśnie. Do portu weszliśmy od tyłu. Odezwał się co prawda alarm, ale mieliśmy niewielką przewagę. Czujność czujnością, a doświadczenie z terrorystami to zupełnie inna sprawa. Zanim dobiegliśmy do statku zagrodził nam drogę jeden dwuosobowy patrol policji. Nie przypuszczali, że mamy broń, a ja mogłem się przekonać, że kolejną zaleta Luny było celne oko i pewna ręka. Wystartowaliśmy bez przeszkód, choć po chwili ruszyły za nami w pościg dwa patrolowce międzyukładowe. Jednak nasz jacht był znacznie zwinniejszy i odrobinę szybszy. Poza tym byłem doświadczonym pilotem. Ich statki osiągały maksymalnie 14C, nasz był o blisko dwie prędkości światła szybszy. Żeby to przeżyć trzeba umiejętnie i powoli przyspieszać. Nasza planeta była dużo większa niż Ziemia, więc kilka G więcej było dla nas niczym, w porównaniu z możliwościami Marsjan. Wyprzedziliśmy ich znacznie już na starcie. Bałem się jedynie rozrzuconych po układzie patroli. Co chwila zmieniałem tor lotu, co, jak widziałem przyprawiło Lunę o torsje. Nie chciałem, by już teraz odwaliła kitę, ale jeśli chciałem wyjść z tego cało, to za jedyną słuszną, musiałem przyjąć, moją granicę wytrzymałości. Mimo moich starań, gdzieś w okolicy orbity Saturna złapaliśmy rozpędzony ogon. Gnojek za sterami był twardy jak skała, nie chciał dać się zgubić. Marzyłem, żeby wydostać się poza Układ Słoneczny. Jak przypuszczałem już trwały negocjacje z sąsiadami o udostępnienie tutejszym siłom prawa wlotu w ich przestrzeń kosmiczną. Ale takie decyzje nie zapadały w ułamku sekundy. Potrzebna była zgoda prezydenta układu. Logicznym było, że wybrałem taki, który miał najgorsze stosunki z Ziemią. To powinno odwlec sprawę o kilka godzin. Potrzebowałem ich jeszcze ze dwóch.

Tymczasem gamoń zaczął do nas strzelać. Miał co prawda lekko opóźniony obraz naszego statku, toteż jego komputer pokładowy nie radził sobie z moimi manewrami. Mimo to jeden z pocisków bardzo nadwerężył naszą osłonę magnetyczną, nie wyrządzając jednak poważniejszych szkód. My niestety nie byliśmy uzbrojeni, nad czym bardzo bolałem.

Luna straciła już dawno przytomność, jednak nie miałem czasu sprawdzić, czy jeszcze żyła. Mnie już od tego przyspieszenia też zaczęły drżeć ręce. Nie byłem pewien, jak długo jeszcze mogłem to wytrzymać, bez poważniejszej utraty zdolności ruchowych, które w tej chwili były niezbędne. Liczyłem na to, że i mój przeciwnik tego nie wytrzyma. Miałem rację w pewnym momencie zaczął zwalniać. Nie miałem pewności, czy była to oznaka słabości, czy fakt, że nie dostali jeszcze zgody na przekroczenie granic. Ja zrobiłem to bez niczyjej zgody i odsapnąłem z ulgą. Włączyłem autopilota na kurs prowadzący do domu. Przy tej prędkości nikt nie powinien móc nas dopaść. Musieliby się od nowa rozpędzać.

Luna żyła, choć nadawała się jedynie do hospitalizacji. Miała migotanie przedsionków. Rozpocząłem reanimację. Była to ciekawa odmiana po zabijaniu. Ułożyłem ją w medboksie i zacząłem odświeżać sobie w pamięci wszystkie konieczne kroki, by przywrócić ją do zdrowia. Po kilkunastu minutach jej stan ustabilizował się na tyle, że mogłem odsapnąć. Zasnąłem bo za kilkanaście godzin czekał mnie manewr hamowania. Nie mógł być już tak drastyczny.

Luna całkowicie doszła do siebie gdy już wyhamowaliśmy do 1C. Dobrze było znów odbijać światło w czasie rzeczywistym.

- Uratowałeś mi życie po tym jak o mało mnie nie zabiłeś, to miłe z twojej strony. - rzuciła podziękowanie.

- Twarda z ciebie suka. - odparłem komplementem, co nieczęsto mi się zdarzało, czyżbym stawał się sentymentalny?

Chyba ją polubiłem. Znów zaczynałem mieć wątpliwości, czy ją zabić, czy nie? Zwykle działałem sam, ale jako duet spisaliśmy się bez zarzutu. Tres faciunt collegium... Przesądziło by to los Młota. Troje to już podstawy założenia własnej organizacji, Xienowi to by się z pewnością nie spodobało. Lunę mógłbym wyciągnąć z Mafii za odpowiednią opłatą. To by się dało jakoś załatwić. Póki co jednak zamierzałem ją jeszcze trochę poobserwować.

Lądowanie przebiegło bez zarzutu. Już w porcie powitała nas delegacja rządowa ze Skinderisem na czele.

- Cały świat drży już od kilku dni po tym, co się stało na Marsie. Mieli tam niezły pożar. Zanim ugasili ogień spłonęło jeszcze kilka pobliskich budynków. Od razu wiedziałem, że to twoja robota. To chyba twój znak firmowy, co? Jeszcze jako dziecko spaliłeś swój sierociniec.

- Opowiesz mi o tym, Draku? - spytała Luna.

- Potem. Co jeszcze słyszeliście?

- W zasadzie nic. Tyle, że puścili się za sprawcą w pogoń i zadali mu poważne obrażenia. Uznali, że zginąłeś w kosmosie.

- He, he. Ale z nich łgarze. Drasnęli nas tylko.

- Powiedz, kim jest ta młoda dama?

- Luna. Kociak o pazurkach smoka. Będzie moim wsparciem na Vu. Jeśli możecie to zapewnijcie jej ochronę, bo bez niej nie polecę... Jest mi bardzo droga.

- Oczywiście. Chętnie pomożemy. - odparł uśmiechnięty minister, nawet powieka mu nie zadrżała.

Nie wątpiłem ani przez chwilę, że najchętniej załatwiłby ją przy pierwszej okazji. Była płotką, więc Xien przymknąłby oko za jakąś drobną opłatą na rzecz organizacji. Natomiast ja zostałbym pozbawiony członka swojej drużyny.

- Znalazłeś Lacroixa?

- Tu jest jego ucho.

- Jak zwykle można na ciebie liczyć. Co ci powiedział?

- Będziemy gadać o tym tutaj?

- Oczywiście, że nie, zaraz zwołam zebranie gabinetu. Zapraszam do limuzyny. Pani pozwoli...

- O nie. Luna jedzie do domu. Niech trochę odpocznie. Ma dość przeżyć jak na jej siły.

Dziewczyna spojrzała na mnie z wyrzutem. Myślałem, że puści do mnie jakiś nieprzyjemny tekst, ale ograniczyła się tylko do "masz rację, czuję się zmęczona".

Kiedy weszliśmy do sali okazało się, że siedzieli już wszyscy pozostali ministrowie. Zdałem im ogólnie relację z mojego pobytu w Układzie, przekazałem słowa doktorka, opuszczając jedynie informacje na temat zasad działania broni obcych. Wolałem być jedyną osobą, która to wie. Za bardzo by się podniecili, a ja nie byłem do końca jeszcze pewien, jak mam to wszystko rozegrać, by zgarnąć jak największy szmal.

Nie byli specjalnie zadowoleni z mojego raportu, ale z drugiej strony uspokoiła ich wieść o śmierci zdrajcy Lacroixa, zanim ten zdążył opowiedzieć wszystko władzom Układu Słonecznego.

Wróciłem do domu, z którego Suzie już dawno się wyprowadziła. Rozwód, jak się dowiedziałem z oficjalnego pisma miał mnie kosztować moją letnią posiadłość na drugiej półkuli, trzy miliony i pokrycie kosztów leczenia. Trochę było to za wiele, jak na mój gust i gdyby nie ta sprawa, pewnie wniósłbym o apelację. Jednak według moich wstępnych kalkulacji mogłem na Vu zarobić mniej więcej pięćdziesiąt - sześćdziesiąt baniek. Przelałem więc pieniądze Suzie na jej konto. Koszty stworzenia odrostów pokryłem wcześniej. Już pewnie znów miała dłoń i stopę. Ale malutkie blizny miały jej przypominać o wspólnej przygodzie jeszcze przez długie lata. Byłem pewien, że jej narcystyczna osobowość cierpi właśnie najbardziej z tego powodu.

Po załatwieniu formalności upiłem się do nieprzytomności. Tylko w ten sposób mogłem się prawdziwie zrelaksować i nie myśleć o przyszłości.


***


Uzbrojeni po zęby zarówno my, jak i ludzie Fiza zmierzaliśmy na Vu.

- Draku, powiedz, jak to było z tym sierocińcem? - nękała mnie Luna - przecież za coś takiego Dziadek zabiłby cię od razu!

- Początkowo trafiłem do sierocińca kontrolowanego przez jakiś kościół. Chcieli zrobić ze mnie świętoszka i wprowadzali w tym celu dyscyplinę. Gdy uznałem, że przesadzili, puściłem z dymem budynek z całą kadrą zamkniętą w środku.

- A dzieciaki?

- Parę uciekło. Nie liczyłem. Dzięki temu trafiłem pod skrzydła Mafii. Tam podobało mi się dużo bardziej. Nauczyli mnie Kodeksu, puścili na ulicę. Szybko zostałem Starszym Bratem. Tyle, że w końcu i to mi się znudziło. Nie lubię, jak jestem ograniczany, a Kodeks za bardzo ingerował w moje poczynania. Wiesz coś o tym. Złamałaś go wtedy, jak mnie dopadliście. Postanowiłem zacząć działać na własną rękę. Wcześniej musiałem wyjść na Arenę i pokonać dziesięciu uzbrojonych w maczety gości. Ja byłem bezbronny. Zresztą pewnie znasz tą zasadę. Jeden nawet mnie drasnął.

- Byłeś pierwszym, który postanowił odejść. Potem jeszcze kilku próbowało, ale im nie wyszło...

- Co? Też chcesz odejść? Raczej nie masz szans na Arenie. Nie myśl, że uważam cię za słabą, ale jeszcze na razie trochę ci brakuje.

- Wiem... A co było potem?

- Zacząłem pracować dla Xiena i dla Rządu. Można na tym nieźle zarobić. Ty też masz do tego predyspozycje. No, dość gadania. Zawołaj wszystkich, Fiza też. Musimy ustalić metody działania.

Powiedziałem im o pułapkach gazowych i o obcych stworzonych przez naukowców. Po tym, co powiedział mi Lacroix nie wróżyłem moim współtowarzyszom długiego życia. Była więc okazja pozbyć się Fiza. Gdyby Rząd stracił swojego najlepszego człowieka, dużo tańszego ode mnie, stałbym się niezastąpiony także dla nich, a to oznaczało większe zyski i możliwość negocjowania poborów. Młot także przy okazji poszedłby w odstawkę. Co do Luny, nie wiedziałem, czy jest na to odporna, trochę bałem się o też o siebie, ale jeślibym nie był, to zawiódłbym siebie strasznie. Jednak była to zbyt delikatna materia, żebym miał całkowita pewność.

Wylądowaliśmy. W kombinezonach próżniowych przy znacznie mniejszej grawitacji poruszanie się nie było zbyt łatwe. Nie pomagały w tym nawet ogromne obciążenia, jakie skafandry posiadały. Luna i Młot mieli takie coś na sobie pierwszy raz i musiałem ich pilnować, by mi się nie pozabijali za szybko. Po wejściu do korytarzy prawie nas wbiło w podłogę sztuczne ciążenie. Zrzuciliśmy z siebie zbędne ciuchy i w milczeniu ruszyliśmy przed siebie. Ja z Fizem szliśmy na czele, za nami nasi ludzie. Wszyscy mieliśmy maski gazowe i przygotowaną broń.

Detektor ruchu ożył. To sprytne urządzenie było podręcznym radarem, niezbędnym w naszej misji. Zaciemnione korytarze sprawiały, że atmosfera była gęstsza niż w rzeczywistości. Prawie słyszałem bicie serc pozostałych. Może prócz Fiza, to bydle niczego się nie bało. Ale był lojalnym żołnierzem wobec Rządu. W tym tkwiła jego słabość, która była moim dowodem, że wkrótce rozstanie się z życiem i to bez mojej pomocnej dłoni.

Kazałem ruchem ręki zatrzymać się, naszykowaliśmy broń. W odpowiednim momencie wystrzeliliśmy serię. Jednocześnie coś przed nami błysnęło. Nim inni zdążyli zareagować już padłem na ziemię powalając jednocześnie Lunę. Chwilę po nas leżała też reszta. O ile my mieliśmy jakąś szansę, to byłem pewien, że pozostałych to coś dosięgło. Po dojściu do końca korytarza zobaczyliśmy zwłoki obcego. Nie różnił się od nas niczym szczególnym, miał może tylko za krótkie ręce. Ale w końcu był mieszańcem dwóch pokrewnych gatunków. W rękach trzymał jakieś niewielkie urządzenie. To musiało być to, czego szukałem. Teraz miałem naocznie zobaczyć jak to działało. Bo właśnie zaczynało odnosić skutki. Młot wbił sobie nóż w serce, Trzej komandosi Fiza wystrzelili w siebie serię z automatu. Sam Fizulin trzymał się dłużej, ale w końcu i on się przemógł. Wsadził sobie pistolet w usta, a chwilę później jego mózg można było zbierać ze ścian.

Z niepokojem patrzyłem na Lunę. Klęknęła przy Młocie. Zerwała maskę gazową i zobaczyłem, jak łzy ciekną jej po twarzy.

- To ja go zabiłam... - zaszlochała - Gdybym nie złamała Kodeksu... Nie zmusiłbyś nas, byśmy tu przylecieli. On nie chciał cię ranić. To ja... Ja jestem temu winna. Nigdy sobie tego nie wybaczę. Był dla mnie jak brat...

Zrobiło mi się jej żal. Nie wiedziała przecież, że on i tak prędzej, czy później by zginął.

- Jestem potworem... - ciągnęła Luna.

Pogładziłem ją po włosach w geście współczucia.

- Jesteś dla mnie taki dobry, a ja... - załkała.

Nagle oboje się otrząsnęliśmy. Cofnąłem rękę, a Luna szybko podniosła się z kolan. Popatrzyliśmy na siebie z niedowierzaniem.

- Czy ja całkiem zgłupiałam?

Kopnęła Młota w głowę, co przyniosło jej prawdziwą ulgę. Postanowiłem tego nie komentować.

- Mamy co chcieliśmy. - stwierdziłem - Powinniśmy zebrać jeszcze dokumentację, ale mam wrażenie że jest tu zbyt niebezpiecznie dla nas. Ta ich broń tylko nas musnęła, a zachowywaliśmy się jak skończeni debile. Wiesz, że było mi przykro, że tak wyłaś? To niedorzeczne...

- Chcesz to tak zostawić?

- Spuścimy na tą bazę kilka atomów. Lepiej to zniszczyć. Jeszcze skusiliby mnie, by tu znów po coś przylecieć. A nie chcę skończyć jak Fiz. Nie mam pewności ilu ich tu jeszcze z tym biega, zapomniałem spytać o to doktorka. - to akurat rzeczywiście sobie zarzucałem.

- Co to właściwie było?

- Nie wiem. - skłamałem - Spieprzajmy stąd.

Ruszyliśmy pędem do wyjścia. Właśnie wpadłem na kolejny genialny plan. To, co miałem w rękach sprawiłoby, że ja przestałbym już być potrzebny. Z taką bronią nawet byle gamoń mógł zabić każdego. Lacroix miał rację mówiąc, że to nie powinno wpaść w niepowołane ręce. Ani Xien, ani N'Gue nie mogli tego mieć. Ja zaś tego nie potrzebowałem. Byłem wystarczająco zabójczy i bez takich urządzeń. Całkiem przekonany o tym byłem dopiero, gdy wróciliśmy na statek i zdjąłem skafander. Włączyłem sztuczne ciążenie i straciłem przytomność.

Ocknąłem się dość dokładnie skrępowany liną. Luna stała nade mną i uśmiechała się figlarnie. "Do trzech razy sztuka" pomyślałem. Trzeci coś mnie zaskoczyło i tym razem raczej już ostatni raz w życiu. Nie miałem wątpliwości, że Luna nie zadała sobie tyle trudu by uprawiać ze mną seks sadomasochistyczny. Zastanawiałem się tylko po co czekała, bym się ocknął? Ja bym załatwił to od ręki. Była jeszcze zbyt niedoświadczona. Chyba, że...

- O co ci chodzi? - spytałem - Chcesz mieć pewność, że cię nie zabiję? I tak nie miałem takiego zamiaru. Liczyłem, że staniemy się duetem, dobrze mi się z tobą współpracowało.

- Jakiś ty uprzejmy... Ja też nie narzekałam, ale chyba uznałam, że czas się usamodzielnić. Dwóch płatnych zabójców na jednej planecie to o połowę mniejsze zyski. Nie pomyślałeś o tym?

- Nie zapomnij, że wciąż jesteś Dzieckiem Ulicy, należysz do Mafii. Nawet z tym, co trzymasz w ręku nie pokonasz ich wszystkich. W końcu ktoś walnie cię w łeb czymś twardym i skończysz, jak ja.

- No widzisz. Dogadałam się z Dziadkiem. Wolność za to, co tu znajdziemy. I obiecał dorzucić pół miliona na dobry początek naszej współpracy. Bał się, że za bardzo skumałeś się w tej sprawie z N'Gue. Chciał mieć pewność.

- Wolność też miałem ci opłacić.

- No tak, ale spotkałam się też z twoją żonką. O przepraszam eks-żonką. Chyba cię nie lubi. Za wyłączenie cię z gry zainkasowałam już od niej dwie bańki. Obrotna jestem, co?

- Widzę, że sam sfinansowałem własną śmierć. No dobra, czego jeszcze chcesz?

- Uznałam, że śmierć z mojej ręki będzie mimo wszystko policzkiem dla ciebie. Ktoś taki jak ty powinien zostać zabity przez kogoś równego tobie. Jesteś najlepszy, więc wchodziło w grę tylko twoje samobójstwo. A ja mam też ochotę pobawić się tą zabawką, wkrótce będzie należeć do Dziadka. Tak więc...

Nacisnęła jedyny przycisk w tym urządzeniu. Zobaczyłem znajomy błysk i czekałem na moją reakcję. Po kilkunastu sekundach poczułem jak łzy spływają mi z oczu. Zrobiło mi się przykro, że Luna tak mnie nienawidziła. Rozcięła mi więzy i z płomiennym uśmiechem na twarzy wręczyła pistolet. Przyłożyłem sobie lufę do głowy. Zrobiło mi się przykro, że okłamywałem Lunę tak długo. Strzeliłem jej w pierś. Nie chciałem strzelać w serce, to by było zbyt smutne. W sumie była miła dla mnie. Teraz na jej twarzy malowało się zaskoczenie. Miałem żal do siebie, że umrze nie znając prawdy.

- Kotku, przepraszam, że nie powiedziałem ci wszystkiego o tej broni...

Położyłem jej głowę na moich kolanach.

- To urządzenie powoduje wyrzuty sumienia tak wielkie, że ludzie natychmiast popełniają samobójstwo, w ich sercach rodzi się tak przerażający żal za wszystkie wyrządzone krzywdy, ze nie widzą innego wyjścia, by ukoić ból. Ale jak zdążyłem zauważyć my nie mamy sumienia. Ani ty, ani ja... Na nas to nie działa tak jak powinno... Kurwa. Chyba przyjąłem za dużą dawkę. - podniosłem się z podłogi.

Włączyłem silniki startowe. Gdy już byłem na odpowiedniej wysokości spuściłem na Vu cały arsenał. Nic się nie miało prawa tam zachować. Artefakt i ciało Luny wyrzuciłem w kosmos.

Teraz dopiero poczułem prawdziwą ulgę. Do końca nie byłem pewien, czy uda mi się zapłakać na zawołanie. Nigdy nie płakałem, a bez tego pewnie by się nie nabrała. Polizałem łzę. Była słona, tak, jak to opisywano. Ciekawe doświadczenie.

Znów byłem sam. W planach miałem teraz poważne rozmowy z tą mściwą suką - Suzie i Xienem. Najwyraźniej przyszedł jednak czas na nowego Dziadka.


Od autora (dn. 18.08.2017): Tomu drugiego szukajcie także w serwisie opowiadania.pl. Tom III i IV powstaną w 2017 i 2018 roku!

Podpis: 

Dariusz S. Jasiński 2002
 

Dodaj ocenę i (lub) komentarz

wersja do druku

wyślij do znajomych

pokaż oceny

pokaż komentarze

dodaj do ulubionych

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ OCENĘ

Twoja ocena:
5 4,5 4 3,5 3 2,5 2 1,5 1

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ KOMENTARZ
Twój komentarz:

zmień kolor tła zmień kolor tła zmień kolor tła zmień kolor tła

Autor płaci 1000 poscredy(ów) za komentarz (tylko pierwszy) powyżej 300 znaków.

zmiejsz czcionkę czcionka standardowa powiększ czcionkę powiększ czcionkę
Miłość z internetu - czytaj wszystkie części do XI Glupia Sztuka Akt I Polityka dwuwymiarowa
Praktycznie to nie opowiadanie, nie romans. To skopiowane rozmowy pisane przez długie miesiące mające na celu poznanie się. Realne kopie, nawet z błędami. Opisy różnych marzeń związanych ze wspólnym życiem. On student systematycznie przekazuje jej pr Uwaga! Tego tekstu nie należy traktować poważnie. Krótki efekt dwóch bezsennych nocy i telefonu
Sponsorowane: 301Sponsorowane: 300Sponsorowane: 300

 

KATEGORIE:

więcej >

Akcja
Dla dzieci
Fantastyka
Filozofia
Finanse
Historia
Horror
Komedia
Kryminał
Kultura
Medycyna
Melodramat
Militaria
Mitologia
Muzyka
Nauka
Opowiadania.pl
Polityka
Przygoda
Religia
Romans
Thriller
Wojna
Zbrodnia
O firmie Polityka prywatności Umowa użytkownika serwisu Prawa autorskie
Reklama w serwisie Statystyki Bannery Linki
Zarejestruj się  Powiedz o nas innym  Kontakt z nami  Dodaj do ulubionych  Startuj z opowiadań  Pomoc
 

www.opowiadania.pl Copyright (c) 2003-2017 by NEXAR All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Prawa autorskie do publikowanych treści należą do ich autorów. Nazwy i znaki firmowe innych firm oraz produktów należą do ich właścicieli i zostały użyte wyłącznie w celu informacyjnym.